เรื่องติ๊งต้องคิดอารายม่ายออก
เป็นเรื่องตอนปิดเทอมนะครับ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนที่ผมกลับมาจากการเข้าค่ายเรียนพิเศษที่ผ่านมานี่เอง
ผมกลับมาบ้านก็พบว่าแม่กำลังยื่นคุยกับคนคนหนึ่งอยู่หน้าบ้าน ด้วยความสงสัยผมจึงวิ่งไปดู
พบว่าคนคนนั้นคือเธอนั่นเอง ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอกันอีกครั้ง
(คือ ความจริงแล้วเธอนนี้เป็นเพื่อนเก่าสมัยผมยังเรียนอยู่ที่รร.แถวบ้าน ซึ่งมันมีถึงป.6
พอขึ้นม.1 เราก็ต้องแยกย้ายกันไป เธอต้องไปเรียนที่ต่างจังหวัดตามพอของเธอ เราจึงไม่ได้เจอกันเลย)
ผมจำเธอได้ ผมยาวสีดำเป็นเงางาม กับใบหน้าที่ไม่เปลี่ยนไปแถมออกจะสวยกว่าเดิมหลายเท่า
ผิวที่ขาว กับตัวที่สูงขึ้น มันทำให้ผมตะลึงไปซักพักนึง
ผมจึงรวบรวมความกล้าเข้าไป (ซึ่งที่จริงมันคือหน้าบ้านตนเองนั่นแหละ)
ขณะที่กำลังก้าวเท้าขึ้นบันใดไปชั้น2 " อ้าว นั่นเอกนี่หน่า "เธอเอ่ยขึ้น
"อ๊ะ" แม่ของผมซึ่งกำลังยืนคุยอยู่กับเธอ หันมาสังเกตเห็นผม"นี่ เอกพอกลับมาก็จะขึ้นห้องเลยหรอ"
"แวะทักทายคนอื่นเขาบ้างสิ ลูกคนนี้นี่" เธอหัวเราะนิดๆ ผมซึ่งโดนแม่ด่ารู้สึกอายและโกรธแม่เล็กน้อย
"สวัสดีคร้าบคูนแม่"ผมพูดอย่างไม่เต็มใจ แม่เหมือนจะรู้ว่าผมโกรธเพราะอะไรจึงปลีกตัวเข้าไปในบ้าน
ทิ้งผมไว้ตามลำพังกับเธอสองคน ผมมองหน้าเธอ เธอยิ้มให้ หัวใจผมถึงกับพองโตขึ้นมา
.........................
ขณะรับประทานอาหาร คุณแม่ของผมก็คุยกับคุณแม่ของเธอ
"นี่หนูเอกดูตัวสูงขึ้นเยอะเลยนะคะ ดูสิผิดกับตอนป.6 ตัวงี้เตี้ยกว่าน้ำหวานอีก"แม่ของเธอพูด
ผมล่ะนั่งอายอยู่ข้างโต๊ะ คิดว่าทำไมน้าตอนเด็กๆไม่ยอมกินนมซะตั้งแต่ทีแรก เฮ้อถูกล้อว่านายเยซะตั้งนาน
แถม ลองคุณน้าแกพูดซะอย่างนี้มีรึแม่ผมเค้าจะไม่ซ้ำเติม "จริงด้วยคะตอนเด็กเตี้ยยังกับอะไรดี อิชั้นก็นึกว่าแกจะไม่โตซะแล้ว
ดีนะที่ตอนหลังยอมกินนมเหมือนคนอื่นเราบ้าง"นั่นไงแม่ผม เริ่มซ้ำเติมซะแล้ว เผาลูกชายตนเองได้งคอนะแม่
"ไม่หรอกะคุณป้า ตอนนั้นเอกเค้าก็ดูดี ถึงจะไม่สูงแต่ก็ขยันที่สุดในห้องนะคะ" โอนางฟ้าช่วย เธอแก้ตัวแทนผมด้วย
ที่จริงที่ผมหันมาดื่มนมน่ะ ก็เพราะเธอนั่นแหละ รู้สึกตอนนั้นพวกผู้หญิงห้องผมจะหันไปชอบพวกผู้ชายที่เล่นบาสกันล่ะมั้ง
และเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย นายผมน่ะอยู่กล่มพวกเล่นการ์ด กับเกมออนไลน์ซะมากกว่า ก็เลยอยากให้เธอสนใจเลย
พยายามเล่นกีฬา ออกกำลัง ดื่มนมที่ไม่ชอบ (เฮ่อคิดดูแล้วมันลำบากจริงๆ) แต่พอหลังจากนั้นก็รู้สึกตัวว่าตัวเองชอบเล่นกีฬาจริงๆ
เลยเล่นติดต่อกันมาเรื่อยๆ - - -อ๊ะพานอกเรื่องมาซะไกลเลย
หลังจากนั้นเราก็ทานข้าวเย็นกันจนเสร็จ ถึงตอนเก็บจานเธอก็ไปช่วยล้างกับผมด้วย ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่อยากให้จานมันมีมากๆ
จะได้ล้างจานกับเธอนานๆ (แต่ถ้ามันมีเยอะจริงป่านนี้ผมคงมือเปี่อยไปแย้ว--")
หลังจากนั้น เธอก็ไปดูละครกับพวกพ่อแม่และน้องผม ผมเป็นพวกไม่ชอบดูละครเล้ย จึงขอตัวมา
จัดห้องของตัวเองซึ่งห่างหายไป 2-3 อาทิตย์
ขณะที่ผมกำลังเดินขึ้นบันใดนั้น ผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังออกมาจากห้องนั่งเล่น(ละครคงจะสนุกมากกระมัง)
ตอนนั้น ผมแอบยิ้มเล็กน้อย(ยิ้มคนเดียว บ้าแน่แท้)เพราะเสียงหัวเราะเล็กน่ารักของเธอ เหตูการณ์ในวันนี้ผมจะไม่มีวันลืมเลย
ทั้งเรื่องที่เจอเธอ ล้างจานกับเธอ และเสียงหัวเราะเมื้อกี้นี้
ระหว่างที่คิดนั้นนั้นผมก็เดินมาถึงหน้าของตัวเองพอดี ผมเปิดประตู(พบกับสภาพห้องที่ขาดการดูแลมา2อาทิตย์ น้องมารื้อแน่เลย)
มองไปรอบๆซักพัก เจอสิ่งที่ห่างหายไปนาน อย่างการ์ดเกม แผ่นPS2 เกมคอมฯ ผมล่ะคิดถึ้งคิดถึง แทบจะกระโดกอดเลย(จริงๆไม่ทำหรอก)
ในที่สุดหลังมองดูอยู่นาน"เอาล่ะลงมือเลย" ผมล็อกประตู แล้วถอดเสื้อแขนยาวออกวางพาดไว้บนโต๊ะ
ในตัวใส่แต่เสื้อกล้าม(มันร้อนน่ะครับ) กับกางเกงขายาว แล้วเริ่มลงมือจัด ผมโยนเสื้อที่ใส่ตอนไปค่ายไว้ที่ประตู
แล้วเริ่มหยิบแผ่นเกมขึ้นมาเรียงที่ละแผ่น แต่ทันใดนั้นเอง "ผรึ่บ" ไฟดับครับ
"มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ผมคิด ขณะที่กำลังหยิบแผ่นเกม ผนเปลี่ยนมาคลำหาไฟฉายแทน ขณะที่กำลังจะหานั้นเอง
"ปึ้ง ปึ้ง"ใครมาเคาะประตูน่ะ "เอก เอกนี่ฟ้านะอยู่รึปล่าว" เธอนั่นเองดูเหมือนเธอจะมา
ในตอนนั้น ผมไมรู้จะทำไงดี เสื้อผ้าก็กองไว้ที่ประตู (แถมมีกกน.รวมอยู่ด้วย) แต่ตอนนั้นไม่คิดอะไรมากจึง
จะเดินไปเปิดประตูให้เธอ แต่พอลุกขึ้นมาเท้ามันไปเกี่ยวกับขาเก้าอี้เลย "ว้ากกก"ล้มลง
"แกร่ก.." เสียงเปิดประตู เป็นไปได้ไงก็เราล็อคแล้วนี่หน่า
"นี่เอก.."เธอพูด พร้อมส่องไฟจากไฟฉายในมือเธอมาที่ผม "กรี๊ดดดดดด"เธอร้อง พร้อมกับ
ขว้างไฟฉายในมือมาที่ผม"โป๊ก"("เต็มกลางหน้าผากครับ") ตอนนั้นผมงงมากเลยทำไมเธอต้องตกใจด้วย
ผมเดินตามเธอลงมาข้างล่าง ทันทีที่ถึง ชั่น1"พรึ่บ" ไฟมาแล้ว ผมเดินลงไปเห็นแม่กับน้องเดินมาจากทางประตูหน้า
"ไปไหนมากันหรอ"ผมถาม "ก็ไปส่งพี่ฟ้าสิครับ"น้องผมตอบ {*น้องผมอายุไล่เลี่ยกับผมครับห่างกันแค่2ปี
แต่มันดูเหมือว่าน้องมันฉลาดกว่าผม ถ้าผมอายุเท่ากันอ่ะนะครับ*} "อ๊ะ แย่แล้ว"แม่ผมอุทาน
"นี่เอกรีบวิ่งเอานายนี่ไปให้คุณน้าเค้าหน่อยสิสงสัยเค้าจะลืมเอาไว้" โอ...โอกาสมาแล้ว
ผมได้ยินแม่พูดอย่างนั้นเลยรีบหยิบของวิ่งออกไปหน้าบ้าน เห็นแม่เธอกำลังจะเลี้ยวรถออกไปหน้าปากซอยพอดี
"หยุด ก่อนคร้าบบบบ คุณน้า"ผมโบกมือพร้อมตะโกนเรียก ดูเหมือนเค้าจะเห็นเลยหยุดรถรอผม
ผมเห็นอย่างนั้นเลยวิ่งไป เคาะกระจกรถน้าเขา(เคาะดังมาก มาคิดดูอีกทีไม่แตกก็บุญแล้ว)
"น้าลืมของครับ" ผมยืนของให้พร้อมชะโงกหน้าเข้าไปดูเธอ ดูเหมือนเธอจะเห็นผมเลยพยายามหลบหน้า
มันกระเทือนใจผมอย่างแรง "ขอบคุณจ๊ะ เอกนี่ถ้าลืมล่ะก็ฟ้าแย่แน่เลย"คุณน้าพูด ผมพึ่งจะสังเกตของที่ผมเอามา
มันเป็นถุงของห้างสรรพสินค้าไกลๆนี่เอง แต่ของข้างในมันคืออะไรหนอ ด้วยความสงสัยผมเลยลองถาม
"เอ่อคุณน้ารับ มันเป็นอะไรหรอ" ผมถาม ทันใดนั้นเธอถึงกับหน้าแดง ใบหน้าเธอตอนนั้นน่ารักจริงๆ
แต่ทำไมล่ะ "เอกอยากรู้จริงๆหรือจ๊ะ"คุณน้าถาม "ครับ"ผมตอบไปทันทีโดยไม่คิดอะไร
ดูเหมือนเธอยิ่งจะอายเข้าไป ผมก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้น "งั้นเอกก็ไปถามคุณแม่สิ"คุณน้าบอก
ผมได้ยินอย่างนั้นเลยบอกลาคุณน้าเขา และกลับมาที่บ้าน
พอกลับมาที่บ้าน ผมไม่ทำอะไรตรงเข้าไปหาแม่ผมทันที "แม่ครับนายของที่แม่ให้ผมเอาไปคืนคุณน้าเขามันคืออะไรอ่ะครับ"ผมถาม
แม่ผมดูจะนิ่งไปซักพัก "เอกไม่ได้ดูตอนที่แม่ให้ไปหรอ"แม่ถาม "ปล่าวครับ"ผมตอบ ก็ตอนนั้นใจมันคิดแต่จะไปหาเธอ
อย่างเดียวนี่น่า แม่ผมหันไปหั่นผักที่เตรียมไว้แล้วพูดว่า"นายของที่อยู่ในนั้นนะ" "คืออะไร.."ผมถาม
"คือ "แม่พูดค่อยลงทั้งๆที่ไม่มีใครอยู่ในห้องครัวแท้ๆ "เสื้อชั้นในของหนูฟ้ากับพี่น้ำหวานเค้าน่ะ"
"หา"ผมอึ้งไปชั่วครู่
---30นาที----ต่อมาผมจัดห้องเสร็จแล้วจึงนอนเล่นอยู่ในห้อง ในหัวมันพาลไปคิดอะไรก็ไม่รู้
(ก็ดันไปรู้เรื่องอย่างนั้นนี่น่า) แล้วก็คิดได้ว่าทำไมเธอหน้าแดงตอนที่ผมถามเรื่องของในถุงนั้น
"เฮ่ย" กลุ้มใจ แต่สิ่งที่ยังไม่รู้คือเรื่องตอนไฟดับทำไมเธอต้องกรี๊ดด้วยน้า ตอนนั้นผมก็ปรกติดีนี่
เสื้อผ้าก็ใส่ แถมตอนนั้นเธอก็มองเห็นแค่ผมแล้ววิ่งออกไปเลยนี่หน่า "อ๊ะจริงสิ"
"เราเอาไฟฉายไปวางไว้ที่บันไดอยู่เลยนี่หน่า แต่ตอนนี้คงมีคนเก็บไปแล้วมั้งนอนดีกว่า"
ด้วยความขี้เกียจ+เหนื่อยจากการจัดห้องผมเลยหลับไป
ตี4.30--- ผมเกิดตื่นขึ้นมา คงเพราะนอนเร็วไปละมัง
ผมเลยเดินไปปลุกน้องชาย (เนื่องจากผมเคยพนันกับมันว่าใครตื่นก่อนตี5ได้ จะได้สิทธในการสั่ง1ครั้ง)
พอเข้าไปในห้อง น้องผมยังนอนอยู่เลย จึงปลุกมันดีดี "เฮ้ยตื่นเร็ว มาอยู่เป็นเพื่อนกันหน่อย เฮ้ย"
มันนิ่งครับ ผมเลยลองดูอีก 4-5รอบ "เฮ่อ" ลงไปคนเดียวก็ได้ฟะ ผมคิดยังงั้นแล้วเดินลงไปตามบันได
ขณะเดินลงนั่นเอง "ว้ากก" "โครม!!!!"เท้าผมไปเหยียบอะไรไม่รู้กลมๆ "เอ๊ะไฟฉาย ของเมื่อคืนนี่"
(กรรมตามหนอง ไม่น่าเลย) สักพักผมเดินไปนอกบ้าน สูดบรรยากาศตอนเช้าให้เต็มปอด
ตอนเช้านี่ดีจริงๆ รู้งี้ตื่นมันแบบนี้ทุกครั้งเลย ผมลองเดินไปรบๆบ้านดูเจอ กับจักรยานคันนึงเข้า
"ของตอนป.2นี่ เล็กไปซะแล้ว"พอจับจักรยานคันนั้น พลันภาพความหลังมันก็พุดขึ้นเรือยๆ
ตั้งแต่ตอนป.2ใหม่ๆ ไปนี่จักรยานกับเพื่อนละแวกบ้าน มีนายใหญ่,นายแดง,นายโอ๋,แล้วก็เธอ ผมนึกไปเรื่อยๆ
แต่ทำไมพอนึกไปมากๆเข้ามันมีแต่เธอผุดมาเรื่อยๆเลย
สักครู่นึง ผมเดินเข้าบ้าน เจอแม่ที่กำลังเดินลงมาจากชั้นบน "เอ๋วันนี้ฝนตกแน่เลย เอกตื่นเช้า"แม่ทัก
"อะไรล่ะแม่เช้ามาก็ทักอย่างนี้เลยหรอ" อืมแต่จริงเฮะหรือเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน...
พลันความกังวลที่อุสาห์ลืมไปมันก็กลับมาอีก แล้วตกลงเธอกรี๊ดอะไรเนี่ย
แต่จะถามใครดี พ่อก็ใช่ที่ แม่เราก็...น้องดีกว่า........ว่าแล้วผมก็ไปปลุกน้องชายผม
ผมเลยไปปลุกน้องกะว่าจะให้กินข้าวอาบน้ำทำอะไรเสร็จก่อน แล้วจะปรึกษากับมัน พอมันกินข้าวเสร็จก็ดึงมันมาเลย
"พี่มีอะไรหรอ" "ลากมาอย่างเงี้ย"น้องพูด "ปรึกษาไรหน่อยจิ"กลายเป็นว่าผมต้องขอร้องมันนะเนี่ย
"เรื่องอะไร พี่ฟ้าหรอ"มันเดาถูกอีก เฮ่อ "เออเส่" ผมบอก"แล้วมีไรล่ะ" "บอกมาเร็ว"มันถาม
ผมก็เล่าเรื่องเมื่อวานให้ฟังทั้งเรื่องตอนไฟดับ กับเรื่องถุงใบนั้น "ว่าไงคิดว่ามันแปลกไหมที่พี่เขาวิ่งไปอย่างนั้น"ผมถาม
"พี่สิแปลก พี่ฟ้าเขาเป็นผู้หญิงนะ ไปใส่เสื้อกล้ามโชว์ให้เขาเห็น เขาก็กรี๊ดสิ" "หรอ" "ใช่สิพี่เนี่ยน้า"
น้องมันพูดอย่างนั้นหรอ อืม แต่ไหนมาผมไม่ค่อยคุยกับผู้หญิงเลย เลยไม่รู้ว่าเขาคิดยังไงกับเราล่ะมั้ง
แต่แค่เสื้อกล้ามอ่ะนะ ไม่ได้ถอดกุงเกงด้วยซะหน่อย เฮ่อ ผมพยายามไม่คิดอะไรแล้วหยิบลูกบาสไปเล่นที่
สนาม ตอนเล่นคิดว่ามันจะแก้เครียดได้ แต่มันกลับเครียดมากขึ้นง่ะ มันดันไปคิดเรื่องตอนป.6
ทำไมเราไม่เล่นเป็นก่อนหน้านี้ ทำไม ทำไม ทำ...(โยนพลาด)
ตอนเย็นขณะที่กำลังกินข้าวกัน อยู่ดีดีแม่ก็ทัก "เออ นี่เอกพรุ่งนี้ไปหาหนูฟ้าเค้าสิ"แม่พูดคำนั้นออกมา
ทำเอาผมแทบสำลักข้าวตาย "แค่กๆ" ทำไมแม่พูดงี้ล่ะ"ผมถาม "อ้าวก็นันเค้าบอกแม่ว่า"
"เอกไปแกล้งเขาไม่ใช่หรอ"แม่ผมถาม "ห้า!! จริงหรอเอก"คราวนี้พ่อเริ่มสนบ้าง
"จริง..ล่ะมั้งครับ"ผมตอบแบบไม่ค่อยแน่ใจนัก (นายน้องเลว บอกแล้วไงว่าอย่าปากโป้ง อุสาห์ซื้อชม.แร็คให้น้าแก๊~~)
"ฮึ ฮ่าๆๆ"น้องชายแอบหัวเราะใต้โต๊ะ เป็นภาพที่เห็นแล้วเจ็บใจเป็นยิ่งนัก
พอกินเสร็จผมลากมันเข้าห้อง "แก๊ ตายอย่าอยู่เลย"ผมบีบคอพร้อมกดน้องไว้บนเตียง
"อ๋อย พี่ผมเจ็บนะ" "ผมบอกแค่พี่แกล้งพี่ฟ้าเขาเอง ไม่ได้บอกว่า.... ซะหน่อย"
"ลองบอกสิ "ผมค่อนข้างที่จะโกรธแต่ก็ยังตอบเล่นๆไปบ้าง แล้วก็จับเอวน้องจักกะจี๋มันเลย(ถึงออกจะบ้าไปหน่อยแต่ถ้าทำแรงเดี๋ยวเค้าร้องง่ะครับ)
"พี่ พอแล้ว ฮ่าๆๆ" "พี่...ฮ่าๆๆ" มันตั้งสติแล้วโพล่งออกมาว่า"พี่อยากเจอพี่เขาอีกที่ไม่ใช่หรอ ผมอุสาห์หวังดีช่วยพี่นะ"
ผมนิ่งไปซักพัก คำพูดนี้ทำเอาผมแทบบ้า
หลังจากที่ถูกน้องกระแทกสติ ผมก็ปล่อยคอเสื้อน้องออก และเดินออกไปนอกห้องน้อง
"ขอโทษพี่" น้องมันพูด
"ไม่เป็นไร พี่ก็ผิดเหมือนกัน ขอโทษที" ผมพูดโดยไม่มองน้อง ผมก้าวออกมาจากห้องน้องแล้วปิดประตูให้
ผมในตอนนั้นหัวมันโล่งไปหมด ความคิดบางอย่างมันหายไป ราวกับว่าตัวเองไม่มีอะไรเหลืออยู่ ผมเดินเข้าห้องตัวเอง
นอนลงบนเตียงทันที ไม่อยากคิดอะไร ในหัว มีแต่เธอลอยมามากกว่าเดิมดูท่าผมจะเกิดความรู้สึกบางอย่าง...........
* ในตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร ไม่รู้เลย.. .. . .
ตอนเช้าผมนั่งมอไซไปปากซอย ให้เขาไปส่งตรงป้ายรถเมล์ ตามที่ผมถามทางจากแม่ บ้านเธออยู่แถวลาดพร้าวอยู่ไกลจากบ้านผมนิดหน่อย
ผมนั่งรถเมล์ 2ต่อ จนไปถึงลาดพร้าว แล้วก็เดินหาบ้านของเธอ ประมาณ ครึ่งผมมาถึงหน้าบ้านเธอ บ้านเถอดูค่อนค่างใหญ่เมื่อเทียบกับบ้านผม
ดูบ่งบอกว่ามีฐานะดี(รวยนั่นแหละ) ผมจึงตัดสินใจอยู่นานว่าจะเรียกเธอดีรึปล่าว แต่ก็ตัดสินใจ"เอาว่ะ ไหนๆก็มาถึงนี่แล้ว รวบรวมความกล้ากดกริ่ง
ซัหพัก ก็มีคนออกมา พี่ของเธอนั่นเอง (พี่ของฟ้าตัวค่อนค่างสูงครับ ดูท่าจะประมาณ183 หุ่นดีเพราะเขาเล่นกีฬาด้วย หน้าตาคล้ายฟ้ามาก)
"อ้าวนั่นเอกนี่ มาไงเนี่ย"พี่เขาถาม "นั่งรถเมล์มาครับ ฟ้าอยู่ไหมครับ" "ไม่อยู่หรอก เค้าออกไปกับแฟนเขาน่ะ เอก" แอ๊มีแฟนแล้วหรือเนี่ย
ผมเสียใจเล็กน้อย แต่คิดว่าเรามานี่เพื่อขอโทษเค้าอย่างเดียวไม่ใช่หรอ นี่เราหวังอย่างอื่นอีกหรือนี่ ผมชักสับสนในใจตัวเอง ระหว่างนั้น
"เออพี่ครับแม่เค้าฝากของมาให้ครับ" "เอ้านี่ครับ" ผมส่งถุงผลไม้ไปให้ "ขอบใจจ๊ะเอก ฝากขอบคุณ คุณแม่ด้วยนะ" เขาตอบ พลันมีเสียงทักข้างหลังผม
"อ้าวเอกจีบพี่น้ำหวาน หรอ" ผมตกใจ หันควับไปทันที เธอนั่นเองแต่เอ๊ะข้างๆนั่นเพื่อนเธอหรอ แต่พี่เขาบอกว่าฟ้าไปกับแฟน นั่นมันผู้หญิงนี่
เธอเป็นเลสหรือนี่.....อ๊ากกกกก (คิดในใจ) "อ้าวฟ้า แฟนมาส่งหรอ" "บ้าน่ะ พี่ชอบเรียกรินเป็นแฟนฟ้าอยู่เรื่อยเลย" เธอทำหน้ามุ่ย "นี่เอกนี่เพื่อนฟ้าที่อยู่ที่รร.น่ะ"
ผมชักจะโล่งใจขึ้มมาหน่อยดีใจที่ไม่ใช่อย่างที่ผมคิด "สวัสดีค่ะ"รินพูด ผมรีบยกมือรับไหว้ทันที(เกือบอายุสั้นแนะผม) "สวัสดีครับ"ตอนนั้นเสียงดีมาก
ผมจ้องหน้าเธอสักพัก(เธอน่ารักสดใสผิวขาวแก้มสีชมพูสูงไล่เลี่ยกับผม) เธอดูเหมือนจะรู้ "นี่เอกจะยืนจ้องกัดรินเขาหรอ"พี่เธอพูด
"อ๊ะ ปะ..ป..ปล่าวครับ" "เข้ามาในบ้านสิ รินด้วย"ฟ้าพูด "ครับ" ดูเหมือนผมในตอนนั้นจะลืมเรื่องว่าจะมาขอโทษเธอซะสนิท
.............
ผมเดินเข้ามาในบ้านเธอ หน้าบ้านเธอมีเป็นสนามค่อนค่างกว้าง มีม้าหินอ่อน ดูเหมือนว่าใจผมเต้นแรงขึ้นจนผมตกใจ ในหัวมันมืดไปหมด
แต่จะโชวเสียฟอร์มต่อหน้าเธอได้ไง คุมสติ ถอดลองเท้าวางไว้ที่วางรองเท้า จัดให้เรียบร้อย(เป็นครั้งแรกที่วางรองเท้าแล้ว จับมันหมุนซ้ายขวาจนแน่ใจ)
พอเดินเดินเข้าไปบ้านเธอ ในตัวผมเหมือนจะมึนนิดหน่อย คงเพราะเกร็งมากไป ทำท่าจะล้มลง "นี่เอกนั่งก่อนสิ" ผมพาตัวเองมาถึงห้องนั่งเล่นเมื่อไหร่เนี่ย
"คะ..ครับ" พอได้ล้มตัวลงดูเหมือนผมจะตั้งสติได้ดีขึ้น "แล้วเอกมาหาฟ้าทำไมหรอ"เธอถาม "เอ่อ...คือ"ผมจะบอกเหตุผลที่มากับเธอดีไหมเนี่ย ต่อหน้าคนอื่นด้วย
"มากินแอปเปิ้ลกันเร็ว"พี่หวานพูด ผมได้ไอเดียกลนเกลื่อนทันที "เอ่อ แม่เค้าให้เอาผลไม้มาให้ คุณน้าเค้าน่ะ"ผมกลบเกลื่อน
"หรอ"เธอพูด "มาพี่หนูช่วยนะ" ฟ้าวิ่งไปหาพี่เธอ ตอนนี้ในห้องเหลือแต่เพื่อนฟ้า(ริน)กับผมเท่านั้น ผมพูดอะไรไม่ออก(มันเรียกว่าอายล่ะมั้ง)
"นี่เอก..."เธอทักผมแล้ว "อะไรหรอ..ริ..น"ผมเรียกชื่อเธอได้ไม่ถนัดนัก เพราะชื่อเธอค่อนค่างที่จะเรียกยากไปหน่อยสำหรับผมนะ
"ไม่มีอะไรหรอก"เธอพูด ดูเหมือนเธอจะไม่เต็มใจที่จะทักผมเท่าไรนัก คงเพราะเธออยากให้ ผมเป็นคนเริ่มคุยกับเธอก่อน
"เออนี่ริน" "ชื่อจริงชื่ออะไรหรอ"ผมถาม "นรินทร์คะ" เธอยิ้ม ดูเหมือนเธอจะดีใจที่ผมเป็นคนเริ่มคุย กับเธอก่อน "แล้วเอกละชื่อจริงชื่ออะไร"
"เอกชัยครับ" "ฮิ ฮิ เอกชัย นพจินดาและทีมข่าว7สี"เธอล้อชื่อผม เหมือนที่ผมโดนล้อตอนเด็กเปี้ยบ ตอนเด็กๆอ่ะนะผมชอบโดนล้อว่า ไงเอกผู้ประกาศข่าว7สีบ้างล่ะ
มันเป็นอดีตที่ข่มขื่นชะมัด "เอ่อ...."ผมโดนล้อแบบนี้ผมเลยพูดไรไม่ออก เลยได้แต่นั่งนิ่ง ดูเหมือนเธอจะรู้จึงหยุดหัวเราะได้ "ขอโทษค่ะ.."
ใบหน้าเธอตอนนั้นน่ารักอิบอ๋ายเลย "ไม่เป็นไรหรอกครับผมชินแล้ว"แม้ว่าอารมจะขุ่นเคืองสักหน่อย แต่ใบหน้านั้นทำให้อารมผมดีขึ้นอย่างมาก
"เพล้ง!!!"เสียงนั้นดังมากจากทางหน้าห้อง ผมตกใจรีบวิ่งไปดู "เกิดอะไรขึ้น"ผมตะโกน ภาพที่ผมเห็นคือฟ้ากับจากใส่แอปเปิ้ลที่หล่นลงพื้น
ในมือเธอเลือดออกคงเพราะโดนเศษจานบาดเอา "ขอโทษนะพอดี ปูเป้อ่ะสิมาตัดหน้าเราอ่ะ"(ปูเป้เป็นชื่อ แมวครับ ตัวสีขาวค่อนค่างอ้วน)
ผมหันไปทางที่เธอชี้เห็นแมววิ่งลง บันไดไป "ไม่เป็นไรหรอกแต่ว่าฟ้าอ่ะสิ เป็นเจ็บแย่เลยมารินทำแผลให้"รินพูดแล้วอ้อมเศษแก้วมาดูมือให้ฟ้า
"งั้นเราจะกวาดให้นะไม้กวาดอยู่ตรงไหนล่ะ"ผมถาม "ตรงห้องครัวน่ะเอก ตรงข้ามกับห้องน้ำข้างล่างน่ะ"ฟ้าบอก น้ำตาเธอเริ่มไหลคงเพราะเจ็บแผล
ผมรีบลงไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยผง "ห้องนี้ล่ะมั้ง"ผมยืนอยู่หน้าห้องที่น่าจะเป็นห้องเก็บของ แล้วเปิดไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยผงมา
สักครู่ขณะที่ผมกวาดและเก็บของเรียบร้อยแล้ว ผมเลยวิ่งไปดูฟ้ากันรินที่ห้องครัว
......
ผมรีบวิ่งไปที่ห้องครัว(ทั้งๆที่พึ่งเคยมานะเนี่ยเดาทางเก่งชะมัดเลยเรา) "นิ่งๆสิฟ้าเดี๋ยวเราก็พลาดหรอก" "ก็มันเจ็บนี่" "โอ๊ยย" ผมรู้ว่าเสียงนั่นหมายถึงอะไร
พอเข้าไปในห้องครัว เห็นรินจับมือฟ้าใส่ยาอยู่ ดูเหมือนพวกเธอยังไม่รู้ว่าผมมา "ดู สิเนี่ยมือฟ้ามีแผลอย่างนี้แล้ว พี่อรุณเค้าจะสนใจฟ้ารึเนี่ย"นรินพูด ประโยคนั้นของเธอทำให้ผมงงมาก
"รินอย่าพูดอย่างนี้สิพี่อรุณน่ะฟ้า แค่แอบชอบเขาก็พอใจแล้ว" ผมเริ่มจะถอยออกมา แต่ฟ้าเค้าสังเกตเห็นผมพอดี"อ้าว เอกมานานแล้วหรอ" "ปล่าวหรอกเราพึ่งมาน่ะ" ผมแก้ตัวนิดหน่อย
"แล้วแผลที่มือฟ้าเป็นไงบ้างล่ะ" ผมชะเงิ้อหน้าเข้าไปมองดูมือฟ้า (มือเล็กๆไม่น่าต้องมีแผลเลย) "เอก ดูสิเนี่ยฟ้าเค้าไม่ยอมทำแผลซะที" รินพูด
"ก็มันเจ็บนี่ อีกอย่างนะรินน่ะมือหนักด้วย" ฟ้าพูดเสียงของเธอมันดูอ้อนยังไงไม่รู้ ผมคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงอยากให้ผมทำให้กระมัง "งั้น...."ผมพูด
"ฟ้าเป็นอะไรรึปล่าว"เสียงพี่ฟ้าวิ่งมาจากห้องครัว ดูเหมือนเค้าจะหยุดคำพูดที่ผมกำลังจะพูดได้พอดี "มาพี่ทำแผลให้ดูสิเนี่ยงองแงอยู่ได้"
ว่าแล้วพี่หวานเค้าก็หยิบยาใส่แผลไปทาให้ฟ้าซะเรียบร้อย ผมรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย(แต่สิ่งที่คิดเมื่อกี้อาจจะไม่ใช่ก็ได้)
หลังจากนั้นพวกฟ้าและผมก็ไปนั่งดูทีวีที่ห้องเดิม แต่ครั้งนี้ผมได้แต่เงียบคงเพราะไม่มีอะไรจะพูดกระมัง พวกเธอก็ไม่พูดอะไรกับผมเช่นกัน ผมและทุกคนได้แต่ดูทีวีและไม่ทำอย่างอื่นเลย
"นี่ เอกทำไมไม่พูดอะไรล่ะนั่งเงียบจัง"พี่หวานพูด (ดูเหมือนเป็นคนที่เข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ได้ดีที่สุด) "เอ่อ..."ผมได้แต่เงียบเพราะในตอนนั้นมันนึกอะไรไม่ออกจริงๆ
"เร็วสิเอก...."พี่เค้ารบเข้าเหมือนจะให้ผมทำลายบรรยากาศเงียบๆนี่ "งั้น..." ผมมองไปทางซ้ายทางขวาหาไอเดียที่จะพูด "ไปเล่นแบดกัน"ผมพูดตามสิ่งที่ผมเห็นเป็นสิ่งแรกบนผนัง
มันเป็นคำพูดที่ไร้สาระมาก เพราะตอนนั้นมือเธอ(เค้านั่นแหละ)บาดเจ็บอยู่จะไปเล่นแบดได้ไงผมรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
มองไปทางเธอ เธอมองมือตัวเองแล้วเอาไขว้ไว้ที่หลัง แล้วมองมาทางผม "ไปเล่นแบดกันนะพี่ นะริน"เธอพูด "แต่มือฟ้าเจ็บอยู่นะ" "ไม่เป็นไรฟ้าเป็นกรรมการก็ได้"
คำพูดเธอในตอนนั้นดูเหมือนจะทำให้ผมเศร้านักขึ้นอีก
พวกเราลงมาเล่นแบดกันที่สนามหญ้าบ้านเธอ เธอนั่งอยู่ที่ม้าหินทำตัวเป็นกรรมการจริงๆ เราเล่นกันอยู่นาน ซักชั่วโมงกว่าๆผมจึงหันไปเห็นเธอนั่งเซ็งอยู่แววตาเศร้าเล็กน้อย
ผมรู้สึกว่าต้องทำอะไรบ้างไม่งั้นคงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตแน่ๆ (เพราะผมเป็นคนออกปากชวนทุกคนเอง)
"ฟ้า เราอยากให้ฟ้าเล่นด้วยนะ"ผมพูดพลางเดินไปหาเธอ (เปลี่ยนตัวพอดี) "แต่จะทำไงล่ะเอก มือฟ้าเจ็บออกยั่งงี้" "นี่ไง"
ผมพูดพลางเอามือตัวเองไปประกบหลังมือฟ้า(พึ่งมานึกอีกทีว่ามันผิดนะเนี่ยไปจับมือเค้าตรงๆแบบนี้) "เราจะเป็นมือขวาแทนให้ แค่ฟ้าบอกให้เราขยับไปทางไหนเราก็จะทำตาม" สีหน้าเธอดูดีขึ้น "อือ"
"มาพี่ฟ้าเล่นด้วย" "แล้วฟ้าจะเล่นไงล่ะ" "นี่ไง"เธอพูดพลางชี้ไปที่ผม "เอกเค้าเป็นตัวแทนฟ้าให้" "อืมงั้นเท่ากับว่าเอกมี2คนน่ะสิ"เอ๋พี่หวานคิดได้ไงเนี่ย
"งั้นเอกต้องเล่นกับ พี่พร้อมรินเลย" เอ๋มันยังไงกันนี่"อือ โอเค"เธอพูด "ได้ใช่ป่ะเอก" พลางมองหน้าผมอย่างมีกำลังใจ ลองโดนแบบนี้ปฏิเสธได้ไงล่ะเรา
(ผมเลยต้องเล่นแบดแบบ 2:1เป็นครั้งแรก) เวลาเธอบอกให้ไปทางซ้ายผมก็ไปทางซ้าย แม้ว่าลูกจะไปทางขวาก็ตาม เราเล่นแบบนี้กันอยู่นาน
3.00-ตอนเย็น-เราเลิกเล่นแบดกันแล้ว พวกเธอขึ้นไปอาบน้ำกันแล้ว ส่วนผมน่ะยัง(อยู่บ้านเค้าเราอาบไม่เป็น) ผมนั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อนหน้าบ้านเธอ
มองดวงอาทิตย์ที่คล้อยต่ำลง(เพ้อแล้วตู) "เอกไม่ไปอาบน้ำหรอ" ผมหันไปเจอฟ้าดูเหมือนเธอพึ่งอาบน้ำเสร็จ ผมเธอค่อนค่างเปียก หน้าที่ดูสดใส
จะเรียกว่าน่ารักมากก็ว่าได้ ผมพยายามหลบตาเธอเพราะมันอาจจะทำให้ผมคิดมากไปอีกก็ได้ "ยังหรอก เราก่ะจากลับบ้านพอดี ไว้ไปอาบที่นั่นก็ได้"
ผมชักจะลืมจุดมุ่งหมายที่มาที่นี่แล้ว ตอนนี้ผมพยายามหลบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด จนลืมบางอย่างไป "ไปล่ะ"ผมพูดคำนั้นออกไปได้ไง ตอนนี้ผมทำท่าเตรียมที่จะไป
"เดี๋ยวสิ" เธอพูด โอ..คำๆนั้นแหละที่ผมรอจากเธอ "เอกก็อาบที่นี่สิ" "ไม่ได้หรอก" "ทำไมล่ะ" "เอ่อ..." จะบอกได้ไงว่าอาย ผมก็รักษามาดเป็นนะ "เราเกรงใจ..อ่ะ.."
นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายกระมังที่ผมจะหามาพูดได้ "ไม่ต้องเกรงใจหรอกไม่มีใครเค้ามาว่าเอกนี่ แล้วเรื่องเสื้อเราก็มีกางเกงขาสั้น กับเสื้อยืดให้เอกแล้ว"
"ก็ได้" "เอ้านี่ผ้าเช้ดตัว รีบอาบนะจะได้กินข้าวเย็นด้วยกัน" ผมรับผ้าเช็ดตัวมาจากเธอ แล้วมองไปรอบๆ
ยังมีกลิ่นสบู่อยู่เลย คิดว่าเธอคงอาบในห้องนี้มาก่อน มองไปที่ฝักบัว พลางคิดว่าเธอคง...อ๊ะอย่านะ ผมพาลไปคิดอะไรก็ไม่รู้ผมอาบไปซัก2-3นาที
หัวยังมึนอยู่นิดหน่อยคงเพราะเปิดน้ำร้อนไป หลังจากเช็ดตัวแล้วผมก็เดินออกมาเห็นเสื้อผ้าวางอยู่ข้างล่าง คงเป็นเสื้อเธอล่ะมั้ง
ผมใส่มังอย่างสุขใจ รู้สึกจะมีกลิ่นหอมของเธอออกมาจากเสื้อด้วยล่ะมั้ง ความสุขในตอนนี้มันเปี่ยมล้นจนผมแทบจะคิดว่าฝันไปทีเดียว
.......
หลังจากนั้นผมก็ไปกินข้าวเย็นกับครอบครัวเธอ ในห้องเราคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ฟ้ากินข้าวเองไม่ได้เพราะเจ็บมือ พี่หวานพี่สาวฟ้าจึงต้องป้อนให้
ผมว่าวันนี้ฟ้าออกจะทำตัวเป็นเด็กไปหน่อย แต่มันทำให้ผมเหมือนเจอฟ้าคนเก่าที่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ความหลังต่างๆมันพรั่งพรูมาในหัวผมอีกแล้ว
ผมรู้สึกไม่ค่อยอยากอาหารเลย แต่มีอารมอยากอยู่ตรงนี้นานๆ ได้นั่งข้างเธอ คุยกับเธอ มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเองเลย
ผมมองไปทางเธอเห็นเธอ แต่ผมไม่ได้มองตรงๆหรอกนะแค่แอบมอง พอทุกคน(เราทั้งผม) กินกันเสร็จเรียบร้อย ก็เริ่มจัดโต๊ะกัน ผมรีบช่วยยกจานยกแก้ว
เพราะคิดว่าถ้าไม่ทำอะไรเลยมันดูน่าเกลียด(แน่นอนอยู่แล้ว) ผมยกจานใบสุดท้ายมาแล้ววางมันลงบนซิ้ง "นี่วันนี้เวรฟ้าล้างจานนะ"พี่หวานพูด
"มือฟ้าเป็นอย่างนี้แล้วจะทำได้ไงล่ะพี่หวาน" "ผมทำให้เองครับ"ผมรอโอกาศนี้อยู่แล้ว "อืม งั้นพวกเราขึ้นไปดูทีวีกัน ช่วยเอกล้างให้หน่อยจ๊ะ"
เฮ้ยจะทิ้งกันเลยรึ แล้วไม่คิดจะช่วยอะไรหน่อยหรือครับ แย่แล้ว "พี่ขึ้นไปเถอะ ฟ้าจะอยู่รอเอกล้างจนเสร็จเอง" "อืมก็ได้งั้นริน.." "ค่ะฝากด้วยนะเอก"
"ครับ" ผมค่อยโล่งใจหน่อย ผมเลยล้างจานไปเรื่อยๆ ระหว่างล้างเธอก็จ้องผมตลอด เขินนิดหน่อยเฮะเรา พอเสร็จแล้วผมดูพวกมันอีกนิดหน่อย
(ไม่อยากล้างให้เวอร์หรอกครับแต่จานบ้านเค้านะต้องสะอาดไว้ก่อน) เสร็จแล้วผมก็ล้างมือ ฟ้าส่งฟ้าเช็ดมือมาให้ เธอยิ้มเล็กน้อย
"ทำไมเอกช่วยฟ้าล่ะ" ผมจะตอบไงดีล่ะ "ก็ผมอยากช่วยนี่ครับ" "แล้วถ้าไม่ใช่ฟ้าเป็นรินหรือพี่หวานเอกจะช่วยเขาป่ะ" "ครับ" ผมตอบไปแบบค่อนค่างแน่ใจ
เรายืนมองหน้ากันอยู่สักครู่ เธอจึงชวนผมขึ้นไปหาทุกคน ระหว่างที่กำลังขึ้นบันใดนั่นเอง "กรี๊ด." เสียงดังมาจากข้างบน ผมเลยรีบวิ่งไปดู มันมาจากห้องนั่งเล่นที่พวกพี่เขาไปดูทีวีกัน
พอผมไปถึงก็เจอ รินยืนอยู่บนเก้าอี้ กับพี่หวานถือนสพ.ที่ม้วนไว้ในมือ "เอกมันไปทางนั้นแล้ว" ผมก้มมอง มันเป็นงูเขียวตัวค่อนค่างสั้น ออกจะอันตรายอยู่
ผมแต่ไม่คิดอะไรมาก เพราะเคยได้ยินว่างูแบบนี้ มันไม่มีพิษแน่ๆ เลยเอามือตะครุบหัวมัน แล้วโยนไปในถังขยะไกลตัว "ดีมากเอก" พี่หวานพูดแล้วเอามือจับงูขึ้นมา
แล้วนำไปไว้ในกล่องใส่งูตามเดิม (คือเท่าที่รู้พี่เค้าชอบเลี้ยงไรแบบนี้อ่ะนะ) "ฟ้าอ่ะสิเห็นงูแค่นี้ก็ตกใจ ทำหลุดมือไปซะได้"พี่หวานพูดพลางหันหน้าไปมองฟ้า
ซึ่งหลบอยู่หลังผม
ผมหันหลังไปมองรินที่อยู่ข้างหลังผม "เอ่อ...รินครับ" เธอมองหน้าผม ดูเหมือนเธอยังกลัวอยู่ "อ๊ะ" "เอกขอโทษนะเรา...." เธอวิ่งไปหลบข้างหลังฟ้า
ฟ้าในตอนนี้เธอดูจะยิ้มเล็กน้อย หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งดูทีวีกัน จนจะ5โมง ผมเห็นว่ามันสายแล้ว เลยตัดสินใจกลับ "เอ่อ นี่มันดึกแล้วเราขอกลับก่อนนะ"
เธอหันมาหาผม "อ้าวเอกจะไปแล้วหรอ"ฟ้าถาม "ครับ นี่จะ5โมง เดี๋ยวจะไม่มีรถน่ะ" "เดี๋ยวสิ" "ฟ้าอยากจะคุยอะไรกับเอกนิดหน่อยน่ะ" อะไรเธอจะบอกอะไรกัน
แต่คำพูดนั้นมันทำให้นึกถึงเรื่องที่ผมจะบอกเธอขึ้นมา ผมยืนอยู่หน้าห้องเธอ เธอบอกว่าจะเอาอะไรมาให้ดู ในหัวผมตอนนั้นมันมืดขึ้นอีกครั้ง
เธอเดินออกมา พร้อมรูปใบนึงแต่ผมยังไม่เห็นมัน เธอยิ้มแล้วมองหน้าผม "เอก ดูนี่สิอ๊ะ" เธอส่งรูปมาให้ผม มันเป็นภาพทีมบาสทีมนึง แต่ถ้าสังเกตดีมันเป็นเสื้อรร.ผมนี่หน่า เป็นของม.ปลายด้วย
ผมงงนิดหน่อย เธอเอเนิ้วเรียวยาว มากดลงที่ภาพ "เอก รู้จักคนนี้ป่ะ" เธอชี้ไปที่ผู้ชายคนนึง เขาตัวค่อนค่างสูงกว่าเพื่อน หน้าตาดี(เรียกว่าโคดๆเลยตามความเห็นผมนะ) ท่าทางสุภาพ
ผมรู้จักเขานะเขาเป็นหัวหน้าชมรมที่ผมเข้าอยู่ "รุ่นพี่อรุณ นี่" "ใช่ เอกรู้จักเค้าหรอ" "อ..อือ" ผมไม่กล้านักที่จะตอบ (มันมีลางสังหรแปลกๆมากๆ)
"งั้นเอกไปติดต่อเค้าให้ฟ้าหน่อยสิ" "หา..."อาการตกใจฉับพลันวิ่งเข้าหัวผม ในใจอยากจะปฏิเสธ แต่อาการปากกับใจผมมันช่างขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง "อาจาได้มั้ง เราก็พอจะคุยกับเขามาบ้าง"
"จริงๆนะ เอก" "เอกจะทำให้ฟ้าจริงๆนะ" เธอยิ้มอย่างเต็มที่ รอยยิ้มนั้นช่างดูเหมือนจะชุบชีวิตผมกลับมา ถ้ารอยยิ้มนั้นมันมาเพื่อผม
ในตอนนั้นอาการมึน และเวียนหัวกลับมาอีกแล้ว ผมไม่รู้จะทำอย่างไรดี แค่คำพูดนั้นทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้ ทำไมกัน
ผมรวบรวมสติ มองหน้าเธออีกครั้ง
ผมมองไปที่เธอ เห็นสีหน้าที่ยิ้มแย้มทำเอาผม แทบสลาย ผมทำอะไรกับตัวเองในตอนนี้ไม่ได้ นอกจากเดินออกไปและกล่าวลา
เธอลงมาส่งผมที่หน้าประตู ผมเดินออกมาจากบ้านเธอโดยไม่หันกลับไปมอง สภาพผมในตอนนี้มันช่าง...
ผมเดินจนถึงป้ายรถเมล์แน่นอน ไม่มีรถเมล์แล้วแน่ๆ ผมโปกแท็กซี่ แต่ไม่ได้ให้เค้าพามาส่งที่บ้านทันที ผมให้เค้าจอดให้ลงที่ปากซอยก่อน
ผมตัดสินใจเดินเข้าบ้านช้าๆ ช้าที่สุดเท่าที่เท้ามันจะทำได้ ในมือผมถือรูปที่เธอให้มา ผมมองแสงไฟระหว่างทาง
และตัดสินใจเดินเข้าบ้าน ตัวผมตอนนี้มันช่างหนักอย่างบอกไม่ถูก ผมเข้าห้องตัวเองแล้วนอนเลย ไม่คิดจะทำอะไร คิดว่าจะลืมทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่ในวันพรุ่งนี้
---ตี5--ผมตื่นขึ้นมา มองฟ้าที่ยังไม่สว่างดีนัก มองไปรอบๆห้องและตัวเอง แล้วมองไปที่รูปใบนั่นบนโต๊ะ เขียนหนังสือ
"ก๊อกๆ" "เอกตื่นรึยังลูก" อ๊ะแม่ มาปลุกแต่เช้าเลยทำไมน้า "ครับๆแม่" ผมเปิดประตู "ทำไมแม่ปลุกเช้าจังครับ ยังนอนไม่เต็มอิ่มเลย ฮ้าว~~"
ผมหาวนิดหน่อย "อืมงั้นแม่ไปบอกฟ้าเค้าว่าให้โทรมาใหม่นะ" "หา.." ผมตื่นเต็มที่เลย "อะไรนะครับ" "หนูฟ้าเค้าโทรมาบอกอยากคุยกับเอกน่ะ"
"ห้า!!!" ผมรีบวิ่งลงมารับสาย "ฟ้าหรอ" "อือ" ได้ยินเสียงแบบนี้ตอนเช้าๆ ฝันไปรึนี่ "แล้วฟ้ามีอะไรหรอ" "คือว่า"
"เมื่อวาน พี่หวานเค้าบอกว่าเอกไม่ได้ตั้งใจมาหาคุณแม่แต่จะมาหาเราจริงหรอ" ผมอึ้งไปซักครู่
"อะ....อือ" "แล้วเอกมีเรื่องอะไรล่ะ" "คือเราจะขอโทษเรื่องเมื่อวานน่ะ" "ขอโทษครับ" ผมพูดคำที่อยากพูดออกไปแล้ว
แต่ว่าไม่เหมือนไม่ใช่คำพูดที่ผมอยากจะพูดตอนนี้จริงๆ "เอ๋" "เอก ยังจำเรื่องนั้นได้หรอ" เสียงเธอดูอายๆนิดหน่อย
"เอกไม่ต้องขอโทษเราหรอกนะ" "เราต่างหากที่จะต้องพูด" "ไม่ต้องหรอกครับฟ้าไมผิดหรอก"ผมรีบหยุดเธอไว้เพราะไม่อยากได้ยินคำนั้นจากเธอ
"เอ่อ..อืม เอกคือฟ้ามีอะไรจะบอกเอกน่ะ" "อะไรหรอครับ" "วันนี้..เอกฟ้าไปหาได้ป่ะ" "อะ..อือ ได้สิ"ผมได้ยินแบบนี้จะให้ตอบอย่างอื่นได้ไง
"แต่ผมขอไปรับฟ้าที่บ้านเองได้ไหม" "ได้สิฟ้าจะรอนะ" ผมคิดว่าการได้ปรับเธอคงจะทำให้ผมรู้สึกดีกว่า อีกอย่างก็ผมคงทนรอเธอไม่ไหวจนต้องไปรับเธอมาเองก็ได้
แต่ว่าตัวผมในตอนนี้รู้สึกดีขึ้นเอามากๆ
ผมไปรับบฟ้าที่บ้าน รถค่อนค่างจะติดนิดหน่อยแต่ผมก็ไปถึงจนได้ ผมเห็นเธอรออยู่หน้าบ้าน เธอดูเหม่อๆไงไม่รู้
ผมเข้าไปทักเธอ "ฟ้า" "ไงเอก" "ไปกันยัง"ผมถาม "อื..อืมไปสิ" ผมพาเธอขึ้นรถเมล์ไป วันนี้เธอดูแปลกจริงๆ
ดูเหม่อตลอด แถมไม่ค่อยพูดจาเลย เรานั่งกันจนถึงป้ายที่จะลง ผมจะลุกกดกริ่ง แต่ฟ้ากลับดึงเสื้อผมไว้
"เอก เรานั่งกันต่ออีกนิดนะ" ผมได้แต่งงวันนี้เธอดูแปลกไปจริงๆ แต่ทำไมกัน
เรานั่งกันต่อไปเรื่อยๆ ระหว่างทางผมเริ่มรู้สึกว่าคนที่กลุ้มใจ ดูไม่ใช่ผมแต่เป็นเธอแทน เรานั่งมาจนผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
เธอบอกให้ผมลงตรงป้ายหน้า ผมลงมาแล้วมองไปซ้ายขวา มันเป็นสวยสาธารณะแห่งนึง ดูสบายตา เงียบสงบ
เรานั่งกันอยู่ที่นั่นนานมาก ผมได้แต่มองซ้ายมองขวา เห็นแต่หญ้ากับดอกไม้ ผมตัดสินใจถามฟ้าว่ามันมีอะไรกันแน่
"นี่ฟ้ามีอะไรหรอ บอกเราได้นะ" เธอหันมามองผม "คือเรื่องที่ฟ้าบอกให้เอกไปทำอ่ะนะ.." เอ๋เรื่องนั้นเธอหมายถึงเรื่องรูปหรอ
หน้าเธอแดงน้ำตาเริ่มซึมที่ขอบตาของเธอ "เอกไม่ต้องทำก็ได้นะ ถ้าเอกไม่อยาก.." เธอบอกดูเหมือนผมจะดีใจแต่กับไม่เป็นอย่างนั้น
ผมอยากทราบเหตุผลที่เธอขอปฏิเสธผมมากกว่า "ทำไมล่ะ ฟ้า" "เราบอกแล้วไงว่าเราจะทำให้" "เราไม่ผิดสัญญาหรอก
"ก..ก็.." หน้าเธอแดงขึ้น เธอเอามือปิดหน้า แล้วพูดออกมา "ก็พี่หวานเค้าบอกว่าเอกชอบฟ้า..." ผมอึ้ง
คนที่หน้าแดงตอนนี้ไม่ได้มีแต่เธอรวมผมด้วยแล้วตอนนี้
ผมหันไปมองฟ้า เธอดูน่ารักจริงๆในตอนนั้น ในตอนนั้นผมพูดอะไรไม่ออก ผมนิ่งไปนาน ผมรู้สึกว่าทุกสิ่งรอบตัวผมมันเหมือนจะหยุดนิ่งไปยังไงยังงั้น
ผมตั้งสติ ผมไม่แน่ใจว่าความรู้สึกในตอนนี้มันใช่อารมชั่ววูบรึปล่าว ถ้ามันใช่ผมก็ไม่ควรจะทำสิ่งนั้น ผมว่าอย่างนี้จะดีกว่า ผมตัดสินใจมองหน้าเธอแล้ว
"ฟ้า" "ห๊ะ อะไรหรอเอก" "เราไม่ได้คิดอะไรกับฟ้านะจริงๆ" เธอเลิกเขินหันมามองผมสีหน้าเธอดูสดใสขึ้น "จริงหรอ เอก" "จริงๆนะ" ผมชักไม่แน่ใจในการกระทำของตัวเองซะแล้วแฮะ
"จริง..สิ.." ผมพูดอะไรออกไปเนี่ย "ฟ้าก็ว่าแล้วพี่หวานเค้าต้องคิดไปเอง" "เอกขอโทษนะที่ฟ้า รบกวนเอก" "ก็ฟ้าไม่กล้าถามเอกที่บ้านน่ะ"
"เลยพาเอกมาที่นี่..." "ขอโทษนะ" ผมรู้สึกผิดหวังนิดหน่อยแต่ก็สบายใจ ที่มันไม่เป็นไปอย่างที่คิด
หลังจากนั้นฟ้าก็พาผมไปดูรอบๆสวน เธอบอกว่าไหนๆก็ออกมาแล้วนี่
พอตอนเย็นผมไปส่งเธอที่บ้าน เราลงรถเมล์แล้วค่อยๆเดินเข้าซอย มันมืดแล้วบรรยากาศดูวังเวงชอบกลนะ ผมไม่ชอบเลย แต่มอเตอร์ไซต์หน้าปากซอยมันไม่มีอ่ะ(มีแต่ซากหมวกกันน็อกขาดๆตั้งอยู่ตรงวินมอไซต์)
ผมเดินมาซักพัก ก็หันไปมองเธอ ดูเธอกังวลไงไม่รู้ ผมไม่รู้จะทำยังไงในเวลาแบบนี้ดี แถมความรู้สึกบางอย่างมันก็เข้ามาจู่โจมผม มันเป็นอะไรที่บอกไม่ถูก
ผมขยับมือตัวเอง แล้วเลื่อนไปจับมือเธอ เธอหยับมือปัดออกไปเบาๆ ชั่ววินาทีหนึ่งกลายเป็นหนึ่งนาที ผมมองไปที่เธอ เธอขยับตัวเข้ามาแล้วยื่นมือมาให้
"ถ้าในฐานะเพื่อน ล่ะก็" ผมนึก แล้วก็จับมือเธอ "อืม"ผมพูด เราเดินกันช้าๆ รอบๆมีแค่แสงไฟจากเสาไฟฟ้า ข้างทางมันมืดไปหมด ผมเริ่มรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นถี่ขึ้น
สักพักผมก็ปล่อยมือเธอออก เธอมองหน้าผม "แค่เพื่อนใช่ป่ะ" ผมพูด เพระตอนนี้ผมคิดกับเธออีกแบบแล้ว "อือ" เธอยิ้ม ผมไม่อาจจะทำลายรอยยิ้มนี้ได้ และจะไม่เปลี่ยนให้มันเป็นของผม
สักพักพอถึงบ้านเธอ ผมส่งเธอที่หน้าประตู พี่หวานก็ออกมารับ "อ้าว เอกมาส่งหรอ" "ครับ" แล้วฟ้าก็เดินเข้าไป แล้วพี่เค้าก็ถาม "แล้วเอกบอกฟ้ายัง"
ผมหยุดอยู่กับ ฟ้าเช่นกัน "เอ่อ บอกอะไรครับ" "ก็เรื่องนั้นไง" แล้วฟ้าก็รีบวิ่งมาปิดปากพี่หวาน "พี่อ่ะอย่านะ" "เอกกลับบ้านไปก่อนนะ" เธอพูด
"เอก...ออกอี่อ่อนอ่าอูดอาไออับอ้าอา" เสียงพี่หวานที่ถูกเอามือปิดปากไว้ "เอกไปก่อนนะ" "ครับ" ผมเดินกลับมาหน้าปากซอย แน่นอนมันไม่มีรถเมล์ผ่านแล้ว
ผมเลยกะจะโบกรถแท็กซี่แทน แต่มันไม่เห็นผ่านเลยอ่ะ ผมยืนรออยู่นาน จนมีเสียงนึงมาทักผม "เอกรึปล่าวคะ" ผมหันหน้าไป รินนั่นเองเธอมาทำไมที่นี่นะ
แต่ทำไมตอนนี้ผมเห็นเธอแล้ว กลับเกิดความรู้สึกบางอย่าง ใจผมเต้นแรงอีกแล้ว
...........
ริน..นทำไมเธอมาอยู่ที่นี่ล่ะ "เอกจริงๆด้วย" "มาทำอะไรหรอคะ ดึกแล้วนะ" คำพูดของเธอมันสุภาพออกเรียบๆ มันดูเป็นกันเองอย่างบอกไม่ถูก
"เอ่อ เราพึ่งไปส่งฟ้าเค้าะ แล้วกำลังจะกลับบ้านน่ะ" ผมเลยต้องสุภาพตามเธอไปด้วย เธอทำท่ามองไปทางซ้ายขวา "แล้วเอกรอรถอยู่หรอ"
"ใช่" "ไม่เห็นมีรถเลยนี่คะ" "อือ ก็รออยู่นี่แหละ" "งั้นรินรอเป็นเพื่อนนะ" "เอ๋ แล้วรินไม่กลับบ้านหรอ" "ไม่กลับ.." เธอเงียบไป ก้มหน้าลง
ผมอยากรู้ว่าทำไมแต่ถ้าถามไปเธอก็คงไม่อยากตอบ ผมจึงได้แต่เงียบ ซักพักมีแท็กซี่โผล่มาคันนึง ผมก็โบกให้เค้าจอด "อ้าว เอกไปแท็กซี่หรอคะ"
"อือ" "งั้นฟ้าไปด้วยนะ" ผมงงนิดหน่อยแต่ก็ชวนเธอขึ้นมา ผมนั่งหน้าครับ เธอนั่งหลัง ผมให้เค้าขับไปที่บ้าน พอผมลงเธอก็ลงมาตาม
ผมนึกไปว่าเธอคงจะมีธุระกับคุณแม่ของผมล่ะมั้ง "เอ่อ.." "ร..ริน" เธอหันหน้ามา "อะไรคะ" "มีธุระกับคนที่บ้านเราหรอ" เธอทำหน้างง
"ปล่าวนี่" "แล้วตามเรามาทำไมหรอ" "นั่นสิน้ารินตามเอกมาทำไม่เนี่ย" อ้าวเฮ้ยไหงเป็นงี้ง่ะ แล้วเธอก็หันหน้าไปทางหน้าบ้านผม "เอก..รินขอเข้าไปบ้านเอกได้ป่ะคะ"
เจอแบบนี้ผมไม่รู้จะทำไงดี ผมรู้สึกไม่ดีเอาเลย "เอ่อ รินนี่มันดึกแล้วนะ เราว่า.." "นะเอก" ระหว่างที่ผมกำลังตัดสินใจอยู่นั้น น้องผมก็วิ่งออกมา
"พี่เอกไปรับพี่รินมาแล้วหรอ" เอ๋?? อะไรหรอผมงงไปหมดแล้ว "มีอะไรหรอ" ผมถาม "ก็วันนี้พ่อแม่พี่รินเค้าไปเชียงใหม่ พี่เค้าเลยจะมาอยู่กับเราไง"
"จริงง่ะ" ผมหันหน้าไปมองเธอ เธอยิ้มเล็กๆให้ ผมรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก พอเข้าบ้านผมก็ขึ้นห้องเลย ปล่อยให้คนอื่นเค้าทำธุระของเค้าไป รวมทั้งรินด้วย
ผมขึ้นมาบนห้อง แล้วเปิดคอมเปิดเพลงเบาๆไว้ แล้วล้มตัวลงบนเตียง ผมหลับไปตอนไหนไม่รู้ ซักพักรู้สึกตัวตื่นเห็นเงาคนไปมาหน้าห้อง ผมเปิดประตูออกไปเห็นริน
"รินทำอะไรหรอ" "เอ่อ" เธอทำท่าอาย "ทำไมล่ะริน" เธอยิ่งอายเข้าไปใหญ่ เธอเท่าท่ากระอ้อมกระแอ้ม(คงนึกออกนะ) "เอ่อ...อ.."
ซักพักคุณแม่ผมก็โผล่หน้าออกมาจากห้อง "ริน" "ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะจ๊ะ" แม่ผมพูดถึงอะไรหรอคับเนี่ย "รินไม่รู้ทางค่ะคุณป้า"
"หึ แล้วไม่ถามป้า ป้าก็นึกว่ารู้" "เอ้าเอกพารินเค้าไปห้องน้ำหน่อยสิ" อ๋อผมพอเข้าใจอะไรแล้ว "ครับ" ผมพาเธอลงไปข้างล่าง
เธอเข้าไปในห้องน้ำ แล้วโผล่หน้าออกมา "เอกอย่าพึ่งไปนะคะ รอรินก่อนนะ" ผมต้องรอเธออยู่แล้วล่ะ "ครับ ได้สิ" "แล้ว...."เธอพูดค่อยๆ
"ห้ามแอบดูนะคะ" เธอทำหน้าอายๆแล้วปิดประตู ผมจะทำได้ไงในเมื่อเธอน่ารักอย่างนี้ ผมไม่อยากทำลายความน่ารักแบบนี้อยู่แล้ว
ผมได้แต่ยิ้มนิดๆอยู่หน้าห้องน้ำ มันเป็นความสุขเล็กๆของผมกระมัง
...
ผมยืนอยู่หน้าห้องน้ำ พักนึงรินก็ออกมา "เสร็จแล้วล่ะค่ะ" เธอพูด ผมมองหน้าเธอ ซักักแล้วปิดไฟห้องน้ำ
แล้วเดินขึ้นห้องพร้อมเธอ "เอก.." เธอพูด "อะไรหรอ" เสียงรินค่อยๆเรียบฟังแล้วสุภาพไงไม่รู้
"ขอบคุณนะ" "เอ๋ เรื่องอะไรหรอ" "ก็..เรื่องที่มาเป็นเพื่อนรินลงมาไง" ผมขำนิดหน่อยเพราะว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆไม่ต้องถึงกับขอบคุณเลย
"ไม่เป็นไรหรอก" "เรื่องเล็กน้อยแบบนี้รินไม่ต้องขอบคุณเราหรอก" ผมหันไปหาเธอหน้าเราอยู่ไกล้กันมาก "ค่ะ"
ผมมองหน้าเธอได้ไม่ชัดนัก แต่มันทำให้ผมถอยออกห่างมานิดหน่อย หน้าเธอตอนนั้นดูเรียบๆ ผิวขาวๆดูเด่นเวลามืดๆแบบนี้
ใจผมเต้นถี่อีกแล้ว เวลาเงียบๆแบบนี้ทำให้ผมได้ยินเสียงหัวใจตัวเองชัดเจน เธอดูเงียบไป แต่ตอนนี้ผมไม่กล้ามองหน้าเธอเลย
เธอคงรู้สึกแปลกๆไปล่ะมั้งที่อยู่ผมก็เงียบไป สักพักผมเดินมาส่งเธอหน้าห้องนอน แสงจันทร์ที่ข้ามผ่านหน้าต่างมุมห้อง
ส่องไปหาเธอพอดี มันทำให้ผมเห็นเธอ.... ความรู้สึกบางอย่างมันจู่โจมผมอีกแล้ว ในตอนนั้นผมดูเหมือนจะหลุดลอยไป
ซักพัก "เอก" สติผมกลับมา ผมมองไปหาเธอ "ฝันดีนะคะ" เธอพูด แม้ว่าจะไม่มีรอยยิ้มน่ารักๆออกมาจากเธอ
แต่แค่นี้มันก็ทำให้ผมแทบจะยืนไม่ได้ไปเลยทีเดียว
ผมกลับเข้ามาในห้อง กำลังจะล้มนอนอีกที แต่กลับไปมองเห็นรูปถ่ายใบนั้น ที่ฟ้าให้ผมมา ผมมองมันสักพัก
แล้วตัดสินใจว่า"พรุ่งนี้แหละ" แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกที
...
--------------------------------------------------------------------------------
ตี--5-15.- ผมตื่นมาสภาพยังมึนๆนิดหน่อย เพลงจากคอมพิวเตอร์ยังเล่นอยู่ ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา
แล้วปิดคอมพิวเตอร์ ออกมาจากห้องนอน ผมมองไปทางห้องตรงข้ามประตูเปิดแง้มอยู่ ผมมองมันซักพักคิดว่ารินต้องหลับอยู่แน่
แล้วลงมาข้างล่าง เดินออกไปตรงสนามหน้าบ้าน บรรยากาศแบบนี้แหละ ท้องฟ้าค่อนค่างมืด และความเงียบไร้สิ่งรบกวน
เป็นบรรยากาศที่ผมคุ้นเคยที่สุดเวลาตื่นตอนนี้ ผมมองไปทางห้องเก็บของ บางสิ่งที่แปลกตาไป ริน..เธอยืนมองจักรยานของผมอยู่
เธอน่ารักจริงๆ ผมเพิ่งเคยเห็นรินแบบนี้ครั้งแรก ผมไม่กล้าเรียกเธอเลยค่อยๆเดินเขาไปข้างหลังเธอแทน ผมคงก้าวดังไปละมั้ง
เธอหันหลังมาหาผมพอดี ชนเข้ากับตัวผมอย่างจัง "อ๊ะ ขอโทษคะ" เธอรีบขอโทษผม "ไม่เป็นไรหรอก (คนที่ผิดจริงๆมันคือเรานี่แหละ)"
"เอ่อ...รินมาทำไมตรงนี้หรอ" "ก็อยากลองออกมาข้างนอกน่ะคะ แล้วก็เจอจักรยานคันนี้เข้า" เธอก้มลงมองมัน "สวยดีนะคะ ของนิลหรอคะ"
"อ่ะ..อือ มันเป็นของเราตอนเด็กๆเองแหละแล้วยกให้น้องมัน" ผมรีบตอบเธอแล้ว แล้วผมก็คุยกับรินซักพัก แม่ก็เรียกไปทานข้าว
หลังจากนั้น ทุกคน(รวมทั้งผม)ก็แยกย้ายกันไปทำธุระ ผมขึ้นไปบนห้อง นั่งหยิบอะไรหลายอย่างแล้ว ก้มหน้าลง
ตอนนี้ผมลังเลอยู่ว่าจะทำสิ่งที่ตั้งใจไว้เมื่อวานดีรึปล่าว สัญญาที่ผมให้ไว้กับฟ้าว่าจะติดต่อรุ่นพี่ที่ชมรมให้เธอ
มันเป็นที่ผมเอง ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะทำดีรึปล่าว ผมนั่งนึกอยู่ซักพัก แล้วเอามือหยิบกล่องเก็บของที่ผมสะสมไว้ตอนเด็กๆ
ขึ้นมาดู มันมีทั้งการ์ดเกม รูปต่างๆ รวมทั้งการ์ตูนที่ผมเคยวาดไว้ เวลาคิดอะไรไม่ออกผมจะหยิบของพวกนี้ขึ้นมาดู
ผมนึกย้อยความหลังไปเรื่อยๆ ซักครู่นึง "ก็อกๆๆ" "เอก นี่รินเองเข้าไปได้ปล่าวคะ" แว้กผมตกใจจนเผลอทำการ์ดหลุดมือ
ผมรีบเก็บของใส่กล่องแล้ว แล้วไปเปิดประตูให้เธอ "ริน" "ทำไมหรอ" "รินเอาน้ำมาให้คะ เห็นเอกอยู่แต่ในห้องคงคอแห้งนะ"
เธอค่อยๆวางแก้วลง "แล้วรินไม่ไปดูทีวีกับนิลแล้วหรอ" "ไม่อ่ะคะ เค้าออกไปเล่นกับเพื่อนแล้ว" อืม งั้นหรอหมอนี่มันเนื้อหอมอีกตามเคย
เฮ้ยยย แล้วแบบนี้คนที่อยู่บ้านก็เหลือแค่ผมกับ..เธอน่ะสิ ผมเริ่มคิดระแวงตัวเองในใจ ตอนนี้ผมฝันไปรึปล่าวเนี่ย
ผมนั่งคุยเป็นเพื่อนรินซักพัก แล้วผม "เอ่อ... รินฝากเฝ้าบ้านให้เราแป๊บนึงได้ป่ะ" "เอก..ทำไมคะ รินรบกวนเอกหรอ"
"ปะ..ปล่าว คือเอกจะไปที่รร.น่ะมีธุระนิดหน่อย" ผมไม่รู้จะพูดอธิบายกับเธออย่างไรดีรู้แต่ว่าตอนนี้ผมต้องออกไปให้ได้
ตอนี้เธอดูจะเสียใจนิดหน่อย ผมไม่รู้จะทำยังไงดี "งั้น..รินไปกับเราสิ แล้วเอากุญแจบ้านไปให้นิล" หน้าเธอดูสดใสขึ้นมาหน่อยนึง
แต่ใจจริงผมก็อยากอยู่ที่บ้านกับเธอสองต่อสองนะ "ก็ได้ รินจะได้ไปดูโรงเรียนเอกด้วย" หลังจากนั้นผมก็เอากุญแจบ้านไปให้น้องชายผม
แล้วพารินไปขึ้นรถเมล์ที่หน้าปากซอย
ผมนั่งรถไปลงที่หน้ารร. รินชี้นิ้วไปตรงอาคารเรียน "นี่หรอโรงเรียนเก่าของฟ้า" "สวยจังคะ" เธอพูดชมโรงเรียนผม(ซึ่งผมไม่เห็นว่ามันจะต่างกันรร.อื่นตรงไหนนิ)
ผมเดินมาที่ห้องชมรม มันดูเก่ากว่าที่คิด แม้ว่าจะมีภารโรงคอยดูให้บ้างนะ (จริงๆโค-ตะ-ระ รกเลย) ผมเดินไปตรงกองสมุดของชมรม
"เอก ทำอะไรหรอ" "อ๋อ" ผมก้มหน้ามองไปตรงสมุดบันทึก "หาที่อยู่ของ..เพื่อนน่ะ" ผมพูดแก้ตัว จริงแล้วจะมาหาที่อยู่รุ่นพี่อรุณเค้าไม่ใช่เรอะ
"อืม งั้นรินช่วยนะ" ผมรีบปิดสมุด "ไม่ต้องหรอก เราเจอแล้ว" ผมพูดพร้อมพลิกไปจดข้อมูลที่ต้องการแล้วรีบใส่กระเป๋ากางเกง
ผมเก็บสมุดแล้ว มองไปหาลูกบาส "รินเล่นบาสเป็นป่ะ" "อืม...คะพอเป็นบ้าง" "งั้นไปเล่นเป็นเพื่อนกันหน่อยสิ" เธอยิ้มแล้วมองหน้าผม
"ค่ะ" แล้วผมก็พารินไปเล่นที่สนามโรงเรียน ที่นั่นมันโล่งมาก แทบจะไม่มีใครอยู่ในรร.เลย เสียงที่ได้ยินก็มีแต่เสียงลูกบาสกับรนและผมเท่านั้น
ผมเล่นกับรินครั้งแรก เธอดูเล่นไม่ค่อยดีนัก แม้ว่าจะตัวค่อนค่างสูง แต่กลับบอบบางกว่าที่ผมคิด
ซักพักรินกับผมก็มารอรถเมล์ที่หน้ารร. ผมนั่งกับเธอแถวหลัง ผมนั่งมองวิวไปซักพัก รู้สึกว่ารินจะเอาหัวมาซบแขนผม
ผมหันหน้าไป เห็นเธอหลับไปแล้ว ท่าทางเธอคงเหนื่อยมาก ผมไม่กล้าปลุกเธอ ผมพยายามมองวิวรอบๆ
แต่ผมของเธอมันมาทาบกับแขนผม ลมหายใจเบาๆ ทำเอาผมกระวนกระวายใจ ผมมองไปที่หน้าเธอ ดูเหมือนว่าจะมอมแมมเพระาเหงื่อ
ผมเอื้มมือไปเอาผ้าเช็ดหน้าที่กระเป๋าหลัง แล้วเอามาทาบไว้ที่แก้มเธอ เธอรู้สึกตัวตื่นพอดี "อ๊ะ" ผมรีบดึงมือกลับ
"ขอโทษคะ รินหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้" ผมมองหน้าเธอ ใจเต้นถี่อีกแล้ว ผมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ เธอมองหน้าผม
แล้วยิ้มเล็กๆให้ "ขอบคุณคะ" ผมเริ่มจะรู้สึกว่าเธอน่ารักมากก็ตอนนี้แหละ
.....
สักพักไกลถึงที่แล้ว คนเริ่มเยอะ ผมรู้สึกว่าเริ่มเบียดกันแน่น รินขยับตัวมาทางผม เป็นครั้งแรกที่ผมอยู่ไกล้กับเธอขนาดนี้
ผมเริ่มจะไม่มีสมาธิมองวิวนอกหน้าต่างแล้ว ใจเต้นถี่จรตัวเองได้ยิน มันน่าแปลกที่ตอนนี้ข้างๆผมไม่ใช่ฟ้าแต่เป็นรินผมคิดอะไรอยู่กันแน่นะ
ผมเริ่มรู้สึกว่า ไม่กล้าจะขยับตัว เหมือนกับว่าเรี่ยวแรงมันหายไป ...................
ซักพักอีก2-3ป้ายก็ถึงแล้ว รินดึงแขนผม "เอกๆ" "ไม่ลงหรอ" "อ๊ะ" ผมได้สติรีบลุกยืนไปกดกริ่ง ผมพารินเดินลงมาแล้วเดินเข้าซอย
ผมจะเรียกมอเตอร์ไซต์ แต่ "เอกจะเรียกรถหรอคะ" "อืม ทำไมหรอ" "เดินดีกว่าค่ะ รินไม่เป็นไรหรอก" "อืม..." ผมเดินคู่กับเธอเข้าไป
แดดวันนั้นมันค่อนค่างร้อน ผมเลยเอาสมุดมากางบังแดดให้เธอ "อ๊ะ เอกไม่ต้องก็ได้" "รินไม่ได้แพ้แดดอะไรมากมายหรอกค่ะ"
"เอ่อ..ครับ" หลังจากนั้นก็เดินต่อไปเรื่อยๆ ผมพยายามจะคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ทำไมตอนนี้ผมถึงรู้สึกเจ็บชอบกล
ตอนบ่าย--3.00-- ผมนั่งอยู่บนระเบียง นอกห้อง เย็นนี้พ่อแม่ของริน จะมารับเธอผมรู้สึกว่าใจตัวเองตอนนี้มันรู้สึกเจ็บขึ้นอีกครั้ง
ผมมองจากกระเบียงนี้ลงไปเห็นต้นไม้ กับท้องฟ้า แน่นอนใจผมรู้สึกจะปลอดโปร่งขึ้น มองอะไรได้ดีขึ้น ใจที่เจ็บตอนนี้มันหยุดแล้ว
ทั้งๆทีไม่ได้กินยาหรือทำอะไร มันก็หายไปเอง ผมหยิบกระดาษในกางเกงขึ้นมา บ้านเลขที่ ที่อยู่ ของคนๆนึง ผมวางมันไว้ข้างตัว
แล้วเก็บสอดใส่สมุด ตอนนี้ผมรู้สึกว่าอยากหาใครสักคนมาอยู่ข้างๆ ไม่ว่าด้วยความรู้สึกอะไรตอนนี้มันกลับชัดเจนขึ้น
ผมเอามือไปกำไว้ที่อก เสียงหัวใจที่เต้นเป็นปรกติ แต่กลับได้ยินชัดขึ้น "เอก!!" หืม..ผมหันไปมองเห็นริน เธอพึ่งอาบน้ำเสร็จกระมัง
เสียงหัวใจ.... เต้นถี่อีกแล้ว ความรู้สึกเจ็บแปร้บมันพุ่งขึ้นมา "ยังไม่ไปอาบน้ำอีกหรอคะ ตัวเหนียวจะตาย" ผมจ้องเธอ เธอหน้าแดง "อ่ะ..อะไรคะ"
"รินมีอะไรหรอ" ผมรีบลุกเดินออกไป "ไม่มีอะไรหรอเราไปอาบน้ำก่อนนะ" ผมเป็นอะไรกันเนี่น...
ผมอยู่ในห้องนอนตัวเองอีกครั้งหลังอาบน้ำเสร็จ ผมเปลี่ยนเสื้อยืดแล้วรีบลงมา ผมเห็นรินนั่งอยู่หน้าบ้านคนเดียว
เธอดูสวยพอๆกับที่เห็นคืนนั้นเลย ภาพที่ผมเห็นเป็นภาพเดียวกับคืนนั้น แค่เปลี่ยนจากแสงจันทร์ เป็นแสงอาทิตย์
ผมค่อยเดินเข้าไปหาเธอ แปลกที่คราวนี้ผมไม่รู้สึกอะไรเลย มันกลับเป็นความว่างปล่าวในหัว "ริน" เธอหันมามามองผม
"อ้าว เอกอาบน้ำเสร็จแล้วหรอคะ" "อืม" "นั่งด้วยได้ไหม" ผมถามเธอ "ได้สิคะ รินไม่ใช่เจ้าของที่นี่" ผมค่อยๆนั่งข้างเธอ
เว้นระยะห่างออกมาหน่อย เพราะผมไม่ค่อยเข้าไกล้เธอมากนัก "เอก" "หืม..อะไรหรอ" "ดูนั่นสิ" เธอพูดพลางชี้ไปที่ท้องฟ้า
ดวงอาทิตย์ที่ไกล้จะตก ทำให้ผมค่อนค่างที่จะมีอารมคล้อยตาม มันให้ความรู้สึกเศร้าแต่ก็แฝงความอบอุ่นไว้ด้วย
ผมไม่รู้จะคุยอะไรตอนนี้ เพราะแค่นั่งมองเธอตอนนี้ผมก็แทบจะมีความสุขแล้ว "เอกวันนี้รินก็จะกลับแล้วนะ"
"รินคิดถึงบ้านตัวเองจัง มาอยู่บ้านเอกแค่2-3วันเอง" ผมฟังเสียงเล็กน่ารักของเธอ "ริน.. เราขอถามอะไรหน่อยสิ"
"อะไรหรอ" ผมรวบรวมสติ "ทำไมรินถึงมาอยู่บ้านเราล่ะ บ้านของฟ้าเค้าก็ได้ไม่ใช่หรอ" "ทำไมรินไม่ไปค้างบ้านฟ้าล่ะ"
รินนิ่งไป เธอมองหน้าผมแล้ว พูดเสียงค่อยๆ "เอกไม่ชอบหรอที่รินมาอยู่ที่นี่ เรารบกวนเอกหรอ" "ม่ะ...ไม่ใช่อย่างงั้นหรอ"
"รินอยู่ที่นี่เราไม่เดือดร้อนอะไรหรอ แค่อยากรู้ว่าทำไมรินไม่ไปอยู่กับฟ้าล่ะ เป็นผู้หญิงด้วยกันน่าจะดีกว่านะ"
เธอฟังแล้วทำหน้างอนๆ "ก็ทำไมล่ะ รินอยากค้างที่นี่นี่คะ" "แล้วอีกอย่างนะ.." เธอเงียบไป ผมอยากรู้ว่าตอบคืออะไรนะ...
"รินกลัวงูพี่หวานด้วย" เธอพูดเสียงค่อยแต่ผมไม่รู้ว่าทำไมนะ
ซักพักตอนเย็น--5.00- ผมมองดูนาฬิกาในห้องครัว ผมกะจะมาหยิบน้ำ ผมเปิดตู้เย็นแล้วหยิบขวดน้ำออกมาแล้ว เทใส่แก้ว
ซักพักนายน้องตัวดีมันวิ่งมาหยิบไปดื่มอึก อึก อึก แล้ววิ่งหนีหายไป "เฮ้ย" "กลัวมานะเฟ้ยย" ผมวิ่งไปชนกับรินที่กำลังยกเสสื้อผ้าไปเก็บ
"โอ๊ย" เธอล้มลง "รินขอโทษนะ เดี๋ยวเราเก็บให้" เธอมองหน้าผม "เอกจะเก็บหรอ" ผมมองในมือผม เอ๋!!ชั้นในของผู้หญิง
ผมตกใจรีบวางลง "เอ่อ ไม่..หรอก" "หึ ไม่เป็นไรหรอกรินเก็บองได้คะ" เธอก้มเก็บเสื้อแล้วเดินออกไป
ผมนั่งกลุ้มใจอยู่ในห้องครัว ความรู้สึกที่ว่าเค้าต้องเข้าใจผิดแน่ๆมันจู่โจมผม
ผมนั่งอยู่ในห้องครัวซักพัก ชักจะทำใจได้แล้วล่ะ ผมนั่งฟุบอยู่บนโต๊ะ ซักพักรินก็เดินเข้ามา ผมมองหน้าเธอ "เอกพ่อรินมารับแล้วนะ"
หา!!มาแล้วหรอ ผมรู้สึกเสียใจนิดๆ "งั้นเราไปส่งนะ" ผมเดินไปหน้าห้อง พ่อแม่รินกำลังคุยกับพ่อแม่ผมอยู่ ผมคิดว่าคงมีเวลาคุยกับรินซักนิดหน่อยล่ะน้า
"เอ่อ...รินโชคดีนะ" เธอมองหน้าผมดูเหมือนเธอจะงงนิดหน่อย "ค่ะ" ผมหยิบกระเป๋าให้เธอ แล้วเดินออกไป "ขอบคุณค่ะ" รินหยิบกระเป๋าแล้ว บอกลาผมกับพ่อแม่และน้องผม
ผมเดินออกไปส่งเธอหน้าบ้าน ผมรู้สึกเศร้าไงไมารู้สิ แต่รอยยิ้มตอนจากลาของเธอ ผมรู้สึกว่าใจเต้นอีกแล้วแม้ว่าคราวนี้ เสียงมันจะไม่ค่อยดังก็ตาม
ผมเดินกลับมาในบ้านแล้ว ขึ้นห้อง น้องผมมันวิ่งมาทัก "ไงพี่คิดถึงพี่รินหรอพึ่งบอกลากันแป๊บเดียวเองนะ" ผมโกรธนิดหน่อย
ผมเอาเท้ายันน้องไปทีนึงแล้ว รีบวิ่งขึ้นห้องปิดประตูนอน ตัวผมตอนนี้มันรู้สึกเบาๆหนักๆยังไงไม่รู้ ผมพยายามที่จะมองไปรอบๆ
แต่ตัวมันไม่ขยับ ในหัวมีแต่เรื่องรินกับฟ้า สองคนนี้ เกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่นะ ผมคิดอะไรไปเรื่อยแล้วก็เผลอหลับไป
ผมตื่นขึ้นมา--6.30-- ผมหยิบนาฬิกาข้อมือมาใส่ แล้วลุกไปอาบน้ำ หลังจากนั้นผมก็หยิบกระดาษที่สอดไว้ในหนังสือขึ้นมาดู
ผมจับพับใส่กระเป๋ากางเกงแล้วรีบลงมาข้างล่าง มองไปทางหน้าต่างแดดส่องแล้ว ผมเห็นแม่กำลังทำกับข้าวอยู่ "แม่ครับ" "อะไรหรอเอก ตื่นสายนะวันนี้"
"เอ๋รึว่า พอไม่มีหนูรินเลยตื่นไม่ไหว" ผมได้แต่เปลี่ยนเรื่องคุย ซักพักทุกคนก็ทานข้าวเสร็จ
หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปแม่กับพ่อน่ะไปทำงาน ส่วนน้องก็ไปเที่ยวบ้านเพื่อน ผมก็เลยออกไปบ้าง ผมเดินมาหน้าปากซอยแล้วเรียกแท๊กซี่
แล้วยื่นที่อยู่ให้เค้าดู ผมขึ้นมานั่งแล้วมองวิวไปรอบๆ ซักพักเหมือนพี่คนขับเค้าจะชวนคุย "นี่น้องจะไปหาใคร" "เอ่อ ไปหาเพื่อนน่ะครับ"
"เพื่อนอยู่ไกลจังนะ" "เอ่อ.. ครับ" ผมเงียบไปแล้วแกก็ชวนคุยต่อ "แล้วนี่อายุเท่าไรแล้วล่ะเนี่ย" "13ครับ ปีนี้อยู่ม.2" "อืม ตัวสูงดีนะอย่างกับอายุ16-17"
"เล่นกีฬาบ่อยไหมเราเนี่ย" "ก็บ่อยครับ" "แล้วเล่นอะไรมั่งล่ะก็มีบาส ฟุตบอล แล้วก็...." "เอี๊ยด!!" เสียงรถเบรกเสียงดัง หยุดหลบเด็กคนนึง
"เฮ้ย นายหนูข้ามถนนมองถนนหน่อยสิ" พี่แกเล่นเปิดกระ กระโกนเตือนเด็กเสียงดัง (ผมว่าเสียงแกนี่อย่างกับใช้โทระโข่งเลย)
"โว้ย.. เฮ้ย" หลังจากนั้นแกก็ปิดกระจกแล้วชวนผมคุยไปเรื่อยๆ จนถึงที่ ผมลงมาจากรถรับตังทอนแล้วรีบวิ่งเข้าซอย แถวนั้นเป็นบ้านแถวเรียงกันไป
ผมมองหาเลขที่บ้านรุ่นพี่อรุณ (หานานชมัด) "เจอแล้ว หลังนี้ล่ะมั้ง"ผมคิด แล้วกดกริ่งแล้วก็มีคนคนนึงออกมา พี่อรุณนั่นเอง "อะไรครับ"
"อ่าว เอกนี่มาทำไรบ้านพี่เนี่ย" "เอ่อ ครับ" "จะมาปรึกษาเรื่องอะไรหรอ หรือเข้าบ้านผิด" "ปล่าวครับ. นี่ครับ" ผมยื่นรูปฟ้าไปให้ เป็นรูปถ่ายใบเดียวที่ผมมีอยู่
(มันเป็นรูปถ่ายที่ผมได้มาตอนไปเที่ยวบ้านฟ้า เธอให้มาตอนเจอกันครั้งสุดท้าย) แล้วผมก็เล่าเรื่องฟ้าให้พี่เค้าฟัง ซักพักผมก็นั่งอยู่ในบ้านพี่เค้า
จนเย็นผมก็กลับบ้าน (อยู่คุยเรื่องบอลกัน) หลังจากนั้นผมก็นั่งรถแท๊กซี่กลับบ้าน อารมผมตอนนี้มันเหมือนจะดีขึ้น ผมกลับมาถึงบ้านแล้ว
อยู่ดีๆนายน้องชายมันมาโต๊ะขาผมผมล้มลง "นี่ของเมื่อวาน" แล้วมันก็วิ่งเข้าบ้านไป ผมล่ะงง แล้วลุกขึ้นมา เดินเข้าบ้าน เดินไปที่ห้องทำงานแม่แล้วหยิบสมุดโทรศัพ
ขึ้มมา แล้วมองหาชื่อฟ้า "นี่ไง" ผมโทรไปหาฟ้า "สวัสดีค่ะ" "เอ่อ..สวัสดีครับนี่เอกนะ" "อ้าว เอกหรอ นี่ฟ้านะ" "ทำไมหรอ"
"ก็เรามีเรื่องจะบอก" ตอนนี้ในหัวผมเหมือนจะโคลงเคลงทุกอย่างดูเหมือนจะบังคับไม่ให้ผมเปิดปาก "เราบอกเรื่องฟ้าให้พี่อรุณเค้แล้วนะ"
"จริงหรอ ขอบคุณนะเอกฟ้าดีใจจัง" ผมได้ยินเสียงเธอผ่านโทรศัพ น้ำเสียงเธอดูสดชื่นเต็มที่เลย (ผิดกับผม) "แล้วเอกไม่สบายรึปล่าวเนี่ย"
"ไม่หรอก ทำไมคิดอย่างงั้นล่ะ" "ก็น้ำเสียงเอกวันนี้มันดู..ไงไม่รู้นะ" "เอ่อไม่หรอก" "งั้นแค่นี้นะ" ผมรีบวางหู อย่างน้อยผมยังพอปลอบใจตัวเองได้ว่าเธอยังเป็นห่วงเราบ้างนะ
ผมรีบเก็บสมุดโทรศัพแล้ว ออกมาจากห้องแม่
...
ผมเดินออกมาจากห้อง ตอนนี้ตัวผมดูหนักไงชอบกล ผมคิดว่าผมทำถูกรึปล่าวที่บอกเธอไปอย่างนั้น ตอนนี้ผมแทบจะล้มลง ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่
ผมรู้แต่ว่า อยากจะนอนไปนานๆ ผมคิด แล้วขึ้นไปบนห้อง ประตูล็อกอยู่ ผมค่อยเปิดมันออก ทำไมนะตอนนี้ แค่จับลูกบิดประตูผมก็แทบไม่มีแรง
ผมล้มลงบนเตียง ผมไม่รู้ว่านอนไปนานแค่ไหน แล้วซักพักก็ได้ยินเสียงที่ประตู "พี่ เร็วๆสิ" "เฮ้ ตื่นยัง" เสียงน้องชายตัวดี มาปลุกผมทำไมนะ
ผมยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู --16.26--ผมนอนไปแป๊บเดียวเองรึนี่ ผมลุกจากที่นอน แล้วมองไปทางประตู "เออๆ ไปแล้ว" ผมเปิดประตู ผมมองหน้าน้อง
"มีอะไร" ผมถาม น้องผมอมยิ้ม แล้วชี้ไปทางขวามือ "นี่ไง" ผมมองไป เห็นฟ้ากับรินยืนอมยิ้มอยู่ เมื่อกี้ผมยืนอึ้งอยู่หน้าประตู ผมคิดว่าผมต้องฝันไปแน่ๆ
เรื่องแบบนี้... แล้วฟ้า เธอก็เรียกสติผม "นี่ เอกใจคอจะยืนมองพวกเราอยู่ตรงนี้ ไม่ทำอะไรเลยหรอ" รินอมยิ้ม ผมลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้กังวลใจเรื่องอะไรอยู่
ตอนนี้ผมรู้สึกสบายใจยังไงไม่รู้ "เอ่อ เชิญนะ" ผมพูด "ค่ะ" น้องผมตะโกน "พี่ครับถ้าพี่เอกจะทำอะไรไม่ดี ตะโกนดังๆเลยนะ" มันพูดเสร็จแล้วรีบวิ่งลงไป
ผ่านไปชั่วขณะนึง ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ได้แต่นั่งนิ่งอยู่บนโต๊ะ แล้วได้แต่มองไปทางเธอสองคน ทั้งๆที่คิดว่ามีเรื่องอยากจะคุยด้วยหลายอย่าง
ผมผึ่งสังเกตเห็นว่าพวกเธอใส่ชุดสีดำเหมือนกัน รินใส่กระโปรงสั้นสีดำ ส่วนฟ้าใส่กางเกงขายาวสีขาว แต่เธอสองคนใส่เสื้อยืดสีดำเหมือนกัน
มันค่อนค่างที่จะรัดรูปเหมือนกัน(ผมไม่แน่ใจว่าเค้าเรียกกันอย่างนี้นะ) ทำให้ผมเห็นว่าทั้งรินและฟ้าค่อนค่างที่จะมีหน้าอก
ดูเหมือนรินจะรู้ว่าผมสังเกตอะไรอยู่ "เอก..กคะ" เธอเอาผ้าห่มข้างตัวมาบังตัวเอง ฟ้ามองมาทางผม "เอกคิดอะไรน่ะ" ผมรีบหันหน้ากลับไปที่ผนังห้อง
"ปล่าวนะ.." ผมพูดเสียงสั่นๆ "ถ้าไม่ได้ทำอะไรแล้วแก้ตัวทำไมเล่า" "สารภาพมานะ" ฟ้าจ้องหน้าผม ดูเหมือนผมจะใจเต้นถี่อีกแล้ว
สักพักผมไม่รู้จะพูดอะไรดี ผมได้แต่เงียบ
....
"ขอโทษนะ" ผมก้มหัว ตอนนี้ใจผมมันเต้นรัวสุดๆ "อะไรนะ ถ้าเอกไม่ได้ทำก็อย่าร้อนตัวสิ" ผมเผลอหัวเราะออกมาอย่างไรเหตุผล รินกับฟ้าเองก็ด้วย ตอนนี้อะไรๆดูดีขึ้นแล้ว
หลังจากนั้นเราก็คุยกับเรื่อยๆ แล้วน้องผมมันก็วิ่งขึ้นมา "พี่เอกลงมากินข้าว แม่เรียกแล้ววว" ผมรู้สึกเหมือนโดนขัดจังหวะเลยแฮะ
แล้วเราก็ลงมาที่ห้องครัว หลังจากนั้นก็เริ่นทานข้าวกัน การสนทนาบนโต๊ะอาหารก็เริ่มขึ้น ทุกคนคุยกันไปเรื่อย ส่วนผมไม่รู้จาพูดอะไรดีได้แต่เงียบครับ
แล้วผมก็ยกจานไปเก็บหลังจากที่ทานกันเสร็จหมดแล้ว แม้ว่าจะน่าเบื่อแต่ผมก็ชอบบรรยากาศแบบนี้นะ พอผมเปิดน้ำใส่อ่างล้างเตรียมจะลงมือล้างจาน
แล้วรินก็เดินมาข้างผม "ให้รินทำนะให้นะคะ" ผมหันไปมองหน้าเธอ ตอนนี้หน้าเราอยู่ไกล้กันอีกแล้ว ใจผมค่อยๆเต้นดังขึ้น "มีอะไรคะ" ผมถอยออกมานิดหน่อย "ปะ...ปล่าว งั้นเราล้างด้วยนะ"
ซักพักหลังจากล้างจานเสร็จผมเดินออกมาจากห้องครัว แน่นอนที่ๆทุกคนจะอยู่ช่วงเวลานี้มันก็มีแต่หน้าทีวีเท่านั้นแหละ (ผมล่ะนะไม่รู้ว่าละครมันสนุกยังไงน้า)
แล้วผมก็ "รินเราขอตัวขึ้นห้องนอนนก่อนนะ" ผมหันหลังขึ้นบันได "เดี๋ยวสิคะ" รินดึงแขนผม "จาทิ้งรินไปไหนล่ะคะ รินไม่ชอบดูละครนะ อยู่คุยเป็นเพื่อนกันหน่อยสิ"
(ผมไม่อยากเชื่อนะว่าจะมีผู้หญิงดูละครไม่เป็น) ผมงงนิดหน่อย "ได้สิงั้นไปนั่งหน้าบ้านกัน"
ผมเดินมานั่งตรงระเบียง มันเป็นมุมสงบของผมเวลาเครียดๆกับอะไรบางอย่างผมก็มานั่งที่นี่ประจำ
ผมนั่งลงมองหน้าเธอ รินก็เล่าเรื่องของตัวเองหลายอย่างให้ผมฟัง ทั้งเรื่องที่ว่าชอบอะไร กำลังเรียนอะไรบ้าง ผมนั่งมองเธอพูด หน้าตาเธอดูน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
ความรู้สึกผมมันผุดขึ้นอีกครั้ง ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ผมไม่รู้ว่าผู้หญิงทุกคนเป็นแบบนี้รึปล่าวนะ ผมมองหน้าเธอไปซักพัก
ดูเหมือนรินจะรู้สึกอายๆ "เอก หน้ารินมีอะไรติดอยู่หรอคะ" ผมได้สติ "เอ่อ..อ ปล่าวหรอก" "เราแค่คิดอะไรเพลินๆน่ะ" ผมเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำข้างตัวมารินใส่แก้ว
"อ๊ะ" เธอมองหน้าผมแล้วยิ้มให้ "ขอบคุณค่ะ" ใจผมตอนนี้มันรู้สึกร้อนขึ้นมาอีกแล้ว
....
ผมนั่งมองรินไปนานๆเริ่มรู้สึกว่า เธอเริ่มจะน่ารักขึ้นเรื่อยๆ ไม่น่าเชื่อว่าผมจะมานั่งอยู่ตรงนี้ได้ทั้งๆที่ 3 - 4วันก่อนผมยังพึ่งรู้จักเธอเอง
ใจผมมันเต้นแรง ผมคิดว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ แล้วมือๆนึงก็มาจับตรงหน้าผม ริน "เอกเป็นอะไรหรอคะ หน้าซีดจัง" ผมมองหน้าเธอ
ตอนนี้เธออยู่ใกล้ผมมาก..... " ริน ม่ะ..ไม่มีอะไรหรอก" ผมถอยออกมา ตอนนี้ผมไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว "เราเข้าบ้านเถอะยุงเริ่มเยอะแล้วนะ"
ผมพูดเลี่ยงๆออกไป รู้สึกไม่ค่อยดีนัก ผมรีบลุกยืนขึ้นแล้ว แล้วเธอก็จับแขนผมไว้ "เอกเกลียดเราหรอ" ผมตกใจนิดหน่อยที่เจอคำถามแบบนี้
"ไม่หรอก เราแค่รู้สึกไม่สบายน่ะ" ผมยิ้มให้เธอ แม้ว่ามันไม่ออกมาจากใจ แต่ก็หวังว่าเธอคงจะดีขึ้นนะ ระหว่างที่ก้าวเท้าเข้ามา น้องผมมันก็วิ่งเข้ามาหาผม
"พี่ พี่มาดูนี่จิ"(มาได้จังหวะพอดีเลยน้องเรา) ผมโดนดึงไปนั่งหน้าทีวี มันเป็นวีดีโอตอนงานแสดงรร.ตอนผมป.5 แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องน่าอายที่เห็นตัวเองตอนเด็กขึ้นไปเต้นบนเวที
แต่ผมเคยหยิบมันมาดูหลายรอบแล้วนะ (ดูซ้ำๆมันก็ไม่เบื่อนะ) สภาพตัวเองกลับเพื่อนตอนเด็กๆนี่มันคิดถึงจัง ผมลองเปรียบเทียบฟ้าตอนนั้นกับตอนนี้
เธอเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ (แต่การไปจ้องหน้าคนอื่นเค้าแล้วเอาไปเปรียบเทียบกันแบบนี้ มันเสียมารยาทเหมือนกันนะนี่) ผมมองไปทางฟ้า
เธอยิ้มเล็กๆ แล้วผมก็รีบหันไปดูทีวีต่อ.........ผม ในตอนนี้เป็นยังไงตัวเองยังไม่รู้เลย เรานั่งดูเทปกันนานแล้ว บรรยากาศแบบนี้ล่ะที่ผมชอบ
หลังจากนั้น ผมก็มาอยู่บนเตียงตอนนี้ ตัวผมสับสนยังไงไม่รู้สิ ตอนเดินไปส่งฟ้ากับริน ผมรู้สึงยังไงกันแน่ แล้วตอนนี้ล่ะ
คิดเรื่องอะไรไปเรื่อยๆแล้ว ผมก็หลับไป
...
ระหว่างที่ผมกำลังนึกอะไรบางอย่างออก ในใจผมนึกหน้าของรินไปเรื่อยๆ เสียงใจที่ดังขึ้นทำให้ผมเริ่มแน่ใจ
แต่พอผมนึกไปเรื่อยแล้วหน้าของฟ้าก็โผล่ขึ้นมาแทน ตอนนี้ใจผมเจ็บแปร๊บขึ้นมาอีกแล้ว ผมเอามือกุมหน้าอกตัวเอง
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันแน่ ผมรู้สึกเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ ตัวผมเริ่มรู้สึกไม่ดี ผมคงต้องทำอะไรซักอย่าง..
ผมเดินเข้าไปที่หน้าห้องน้ำ เอามือวักน้ำมาล้างหน้า ผมคิดว่านี่คงช่วยได้ แต่ไม่ ตัวผมยังรู้สึกเจ็บอยู่ ผมรีบหันหลังไปคิดจะเดินออกไปจากห้อง
แล้วผลันเท้าผมไปเหยียบกับสบู่ล้มลง "แอ็ก" นั่นเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่ผมจะล้มลงไป "อูย อูย เจ็บหลัง" "เต็มๆเลย" ผมรีบเอามือไปจับหลังตัวเอง
แล้วค่อยๆผยุงตัวขี้น แล้วก้มเก็บสบู่วางไว้ที่เดิม แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ "แต่ผมกำลังจะไปทำอะไรกันนะ" "ใช่สิ"
ผมรู้สึกว่าอาการเจ็บเมื่อกี้หายไปแล้ว ทำไมกัน ทั้งๆที่ยังไม่ได้ ทำอะไรอยู่ๆมันก็หายไปเอง ผมเดินงงๆ ออกมาจากห้อง
แล้วน้องชายผมมันก็เดินเข้ามาทัก
"เฮ่ พี่ทำอะไรอ่ะ เห็นรีบวิ่งมาตั้งแต่หน้าบ้าน" "แถมตัวเปียกซะยังกับหมาตกน้ำเลย" (ดูคำพูดที่น้องเค้าใช้กับพี่ตัวเองสิ)
ผมรีบตอบ "ไม่มีอาไร เมื่อกี้เผอเปิดน้ำใส่ตัวน่ะ" แล้วเอาผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่มาเช็ด "เออ แล้วนี่ปิดแอร์ในห้องยัง" ผมถาม
"ปิดแล้วสิ แต่เห็นไม่มีใครอยู่เลยเดินลงมาหาเฉยๆ" น้องผมตอบ แล้วยื่นมือมาทางผม "เออนี่พี่ อันนี้มันของหยกเค้าใช่ป่ะ"
ผมมองดูซองจดหมายที่น้องยื่นให้ดู ผมดูๆไปมันเป้นอันเดียวกันกับที่อยู่ในห้อง "น่าจะใช่นะ" "ทำไมหรอ"
"ไม่มีอะไร" แล้วมันก็รีบเอาจดหมายวิ่งขึ้นห้อง ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่ ผมรีบปิดไฟตรงมุมนั้น(บ้านผมมีนโยบายประหยัดน่ะครับ)
แล้วเดินไปเรื่อยๆ
ตอนนี้-12.05-- พึ่งจะเที่ยง แม่คงจะกลับแล้วมั้ง ผมเดินไปหน้าบ้าน เห็นแม่กำลังขนของเข้ามาพอดี "สวัสดีครับ มีอะไรให้ถือปล่าวครับ"
แม่หันมาหาผมแล้ว ยื่นถุงกับข้าวให้"เอ้านี่" "วางไว้ที่ห้องครัวนะเอก แล้วระวังด้วยล่ะมันร้อน" ผมรีบถือไปวางไว้ในห้องครัว
แล้วลงมือ แบ่งใส่จาน แล้วเอาไปเรียงไว้ที่โต๊ะ หลังจากนั้นผมกับแม่ก็จะลงมือกินข้าว นายน้องตัวดีมันยังไม่มา(วันนี้ฝนตกแน่ มันไม่ลงมากินข้าว)
ผมอาสาขึ้นไปตาม แล้วรีบขึ้นไปเรียกมัน แต่พอเปิดประตูไปเห็นน้องมันกำลังเขียนอะไรไม่รุ เรียงความหรอ ไม่น่าจะใช่นะ
ผมค่อยเดินเข้าไปข้างหลัง "เฮ้ไปทาน.." น้องมันต๊กกะใจรีบโยน ปากกาในมือใส่หน้าผม ("อ๊ากกก" เอาด้านหัวปากกามาด้วย แลนเซอร์อีกต่างหาก")
"พี่ทำอะไรเนี่ยไม่ให้ซุ่มเสียง เดี๋ยวผมได้ตกใจตายหรอก" (ผมเนี่ยจะตายเพราะมัน)
หลังจากนั้นพอทานข้าวเสร็จ น้องผมมันมีอาการแปลกเฮะ ทั้งเหม่อ ทั้ง..(อะไรทั้งหลายที่มันคอยเตือนผม วันนี้มันทำเองหมด ทั้งสดุด ทั้งฯลฯ)
แปลกจัง
หลังจากนั้ผมก็เดินออกมาจากห้อง หลังทำอะไรๆเสร็จ น้องผมมันเดินกลับขึ้นห้อง (ผมไม่ได้เดินตามมันไป หวิดตายมาหนแล้วกับแลนฯ)
ผมเดินออกไปหน้าบ้าน ตอนนี้อากาศเริ่มเย็น ฟ้าเริ่มมืดแล้วสิ ฝนคงจะตกนะ ผมเดินออกไปหน้าบ้านมองไปมา "ไปสนามดีกว่า" นั่นคือสิ่งที่ผมคิด
ผมรีบวิ่งไปหน้าปากซอย ผ่านถนน แล้วตรงไปฝั่งตรงข้าม สถานนี้ผมไม่ได้มานานแล้ว (ครั้งสุดท้ายเพื่อนชวนมาแตะบอล) บรรยากาศมันดูโล่งๆ
ไม่ค่อยมีคน (แน่ละฝนมันจะตกนี่) เหลือแต่พวกที่เล่นบาสกับคนบางกลุ่ม ผมมาถึงหน้าสนามพอจะเดินเข้าไป "เฮ้ย เอก"
เสียงใคร ผมหันหลังไป "อ..โอ๋ มาไงเนี่ย" (โอ๋เป็นเพื่อนแถวบ้านน่ะครับ แต่ย้ายไปตอนผมขึ้นป.5[แต่ทำไมนั้นผมไม่รุนะ]แต่ก็สนิทกันมากนะ)
มันวิ่งมาหาผม "เฮ้ย นึกว่าแกจะอยู่แต่ในบ้านไม่ยอมออกมาข้างนอกซะอีก" มันพูด "เออน่ามันก็มีกันบ้างสิ" แล้วมันก็ชวนผมไปเลนที่บ้าน
โดนส่วนตัวแล้วผมไม่อยากอยู่แถวนี้นานนัก เพราะฝนมันตกแล้วจะอันตราย แต่ก็นะ.... (ไปจนได้)
พอไปถึงผมก็นั่งคุยกันไปซักพัก พอดูท่าฝนมันเริ่มตกหน่อยๆ ผมรีบขอตัวออกจากบ้านมันมา แล้ววิ่งฝ่าฝนมาถึงบ้าน
ผมถึงผมรีบเข้าไปในบ้าน "อ้าวไปถึงไหนล่ะเอก ดูสิเปียกหมดเลย" ผมยิ้มเล็กๆ(แก้เขิน) แล้วรีบวิ่งขึ้นห้อง
ผมรีบถอดเสื้อ แล้วเปิดตู้ควานหาเสื้อ ผมผลิกไปมาจนไปเจอเสื้อตัวนึง สีเหลืองลายดอกทานตะวัน มันทำให้ผมนึกอะไรบางอย่างออก
ผมรีบหากางเกงขาสั้นท่คู่กันมา ผมเอามันวางไว้บนโต๊ะ ผมลืมไปเลยว่ายืมเสื้อฟ้ามาใส่ ผมรีบหยิบเสื้อมาใส่
แล้วเอาเสื้อชุดนั้นวางไว้ริมกระจกหน้าต่าง ผมเลื่อนเก้าอี้มาวางไว้ข้างๆหน้าต่าง แล้วนั่งลงไป
ผมมองออกไปด้านนอกฝนยังตกอยู่ ผมหันมามองที่เสื้อ หน้าของฟ้าผุดขึ้นมาในหัวผม มันเป็นความรู้สึกที่แปลก
เสียงฝนทำให้ผมไม่ได้ยินอะไรเลย แต่กลับรู้สึกว่าได้ยินเสียงใจตัวเอง แม้ตอนนี้มันจะค่อยๆต้นตามปรกติ
ฝนตกคราวนี้เหมือนหยุดอะไรบางอย่างในตัวผมไป เวลาที่ตรงนี้ของผมเหมือนจะหยุดนิ่ง มันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
ผมเผลอยิ้มเล็กๆกับตัวเอง
ผมนั่งมองฝนนอกหน้าต่างไปเรื่อยๆ ในใจผมตอนนี้มันว่างปล่าว ผมยกมือขวาขึ้นมา เรื่องตอนที่ไปส่งฟ้าที่บ้านมันผุดขึ้นมา
มือข้างนี้... ผมรู้สึกเจ็บแปร๊บขึ้นมา ผมเอามือข้างนั้นไปทาบไว้ที่กระจก ความเย็นของฝนมันตกมาที่มือ ผมรู้สึกเศร้าอยางบอกไม่ถูก
ราวกับว่าตอนนี้ได้เสียอะไรไป.... ผมนั่งไปเรื่อยๆ " ปึ้ง ๆ ๆ"เสียงเคาะประตู "พี่ลงมาทานข้าวเร็วเดี๋ยวอดเอาน้า" เสียงน้อง
ผมรีบเก็บเสื้อเข้าตู้ แล้วรีบออกมาจากห้อง แล้วเดินลงไปข้างล่าง
ผมเดินมานั่งที่เก้าอี้ แม้ว่ามันจะไม่ค่อยหิวก็เหอะ ระหว่างที่กิน น้องมันก็คุยอะไรกับแม่ไม่รู้ ผมดูเหมือนตอนนี้ไม่อยากกินอะไรเลย
ผมรีบๆทานให้เร็วที่สุดแล้ว รีบยกจานไปเก็บ ระหว่างที่ล้างจาน น้องมันก็วิ่งเข้ามาแตะ "พี่ พี่" ผมหันหน้าไปหามัน "อารายจามาช่วยล้างรึไง"
ผมรีบเช็ดมือ แล้วมันก็มากระซิบข้างหูผม "ขอปรึกษาอะไรหน่อยสิ" "หา!!!" ผมตะโกนเสียงดัง มันรีบเอามือมาอุดปาก (ตกใจน่ะรับทุกทีมีแต่ผมจะคอยปรึกษามัน ครั้งแรกนะนี่)
ผมเดินออกมาจากห้อง น้องมันเดินตามหลังมา พอขึ้นไปบนห้องน้อง มันรีบปิดประตู แล้วอยู่ดีๆมันก็ถาม "พี่คิดยังไงกับพี่ฟ้าเค้าอ่ะ" "ห..หา อะไรนะ" มันถามอะไรเนี่ย
"ก็..ก.. เป็นเพื่อนไงเล่า" "จริงอ่ะ" "จริงดิ" มันจะถามอะไรกันแน่เนี่ย "แล้วพี่นรินทร์ล่ะ" เอ๋!! ใจผมเริ่มเต้นแรง "ก็เพื่อนไง"
"แล้วทำไมไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆอ่ะ" เอาล่ะสิผมจะปฏิเสธมันยังไงล่ะเนี่ย "บ..บ่อยสะที่ไหนกัน..ก็แค่เป็นเพื่อนกัน ไปด้วยกันไม่แปลกหรอกน่า"
"อืม.." มันทำท่าคิดอะไรไมรู้ แล้วมันก็ดันผมออกจากห้อง "งั้นพี่ไปได้แล้ว" อะไรเนี่ย ผมได้แต่ยืนงงอยู่ แต่ใจเนี่ยสิเต้นแรงไม่หยุด
ผมเดินลงมาข้างล่าง (ด้วยสภาพโครตงง) แล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่น
ผมเปิดทีวีแล้วนั่ง อยู่บนโซฟา นั่งพลิกไปมา แล้วลองหยิบเพลงมาฟังใส่ เครื่องเล่น ดูเหมือนว่าอารมมันจะไปตามเพลงแฮะ
ผมนั่งฟังแล้วก็คิดไปเรื่อย ทำไมตอนที่น้องมันถามผมถึงตอบอ้ำๆอึ้งๆแบบนั้นนะ มีอะไรระหว่างผมกับรินกับฟ้า
ผมคิดยังไงนะ ผมนึกอะไรไปแล้วเสยงโทรศัพก็ดัง "หวาา" ผมตกใจสดุ้งลุกขึ้นมา
"สวัสดีครับ" "เอกรึปล่าวคะ" เสียงริน เธอโทรมาทำไมนะ แต่ตอนนี้ผมอยากได้ยินเสียงเธออยู่เลย
"คือพอดีฝนแถวบ้ารินมันตก" ฝนตก ผมมองไปที่หน้าต่างฝนที่นี่พึ่งหยุดไปเอง "อืมที่บ้านเราก็ตก"
"ทำไมหรอ หรือไฟแถวบ้านรินดับ" แล้วทำไมเธอต้องโทรหาเรานะ "ปะ...ปล่าวค่ะ คือ..อ" เธอเงียบไป
"ทำไมไม่รู้สิ แต่เห็นฝนตกแล้วรินก็คิดถึงเอกขึ้นมาพอดี เลยลองโทรมา..." ได้ยินประโยคนี้ ทให้ผมรู้สึกดียังไงไม่รู้
อืม" ผมพูดค่อยๆ "เราก็อยากได้ยินเสียงรินอยู่เหมือนกันนะ" ใจผมค่อยๆเต้น "จริงหรอ เอกก็คิดถึงรินเหมือนกันหรือค่ะ"
"อ่ะ..อ อือใช่มั้ง" ถ้าความรู้สึกเมื่อกี้มันคือความคิดถึง มันก็ใช่นะ ผมยืนถือหูโทรศัพท์แล้วเงียบไปซักพัก เธอก็เงียบไปด้วย
ตอนนี้ผมไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เสียงใจมันดังขึ้นเรื่อยๆ ผมกำหูโทรศัพท์แน่นขึ้น ความรู้สึกนั้นมันผุดออกมา
แล้วผมก็พูดพร้อมกับเธอพอดี "เอ่อ.." เสียงผมเหมือนไปกระทบกับเสียงเธอ "...รินพูดก่อนสิ" "เรา... ม่ะไม่มีอะไรหรอกค่ะ เอกพูดดีกว่านะ"
"เราก็.. ไม่มีอะไรเหมือนกัน" "งั้น..แค่นี้นะคะ" "อืม แค่นี้นะ" ผมค่อยๆวางโทรศัพทลง แล้วมองไปนอกหน้าต่าง นี่เราเป็นอะไรกันแน่..เนี่ย..
ผมมองไปทางโทรศัพท์ ตอนนี้ในใจผมคิดอะไรบางอย่าง แล้วมือมันก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นแล้ว.. อยู่ดีๆ "ผมคิดอะไรอยู่เนี่ย.."
ผมวางหูลง รู้สึกว่าปวดหัวชอบกล ผมเอามือไปจับหน้าผาก แล้วเดินไปนอนตรงโซฟา ตอนนี้เสียงเพลงมันไม่เข้าหูผมเลย
ผมเอื้อมไปดึงแผ่นออก แล้วปิดครื่อง ผมเดินไปตรงห้องน้ำ
แล้วเปิดก็อก เอาน้ำล้างหน้าตัวเอง ผมมองตัวเองในกระจก ความรู้สึกบางอย่างมันวิ่งเข้ามา ผมรู้สึกเจ็บ แต่ความนี้มันต่างกับทุกที
มันรู้สึกสมเพชตัวเองยังไงไม่รู้ ผมเอามือมาจับหน้าตัวเอง รู้สึกปวดหัวตุ้บๆๆ ไม่สบายรึปล่าวนะ
ผมรีบขึ้นห้องแล้วล้มตัวลงบนเตียง แปลกที่คราวนี้ ตามันค้าง นอนไม่หลับ.. ผมจ้องมองเพดานห้อง
แล้วเสียงฝนมันก็ตกอีกครั้ง แต่ตัวผมไม่มีแรงจะหันไปมองมัน
ผมเผลอหลับไป.. สักพัก รู้สึกตัวอีกที --6.00--- ผมมองนาฬิกาข้อมือตอนนี้ผมรู้สึกมึนนิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเมื่อกี้มาก
"หลับไปตอนไหนกัน" ผมคิด แล้วพยายามลุกไปมองนอกหน้าต่าง ฝนหยุดตกแล้ว ตอนนี้ดวงอาทิตย์เริ่มจะลับขอบฟ้า (เพ้ออีกแล้ว)
ผมรู้สึกว่าวิวนี้คุ้นตาจัง รู้สึกอบอุ่นยังไงไม่รู้ ผมมองท้องฟ้าที่ค่อยๆมืดลง ผมพยายามจะจดจำภาพนี้ไว้ แล้วก็มืด..
ผมเดินออกไปหน้าห้อง มองไปฝั่งตรงข้าม ห้องน้อง กับห้องแม่ล็อกอยู่ ลงไปดูทีวีกันแล้วจิ(คิดได้อย่างเดียวล่ะ)
ผมเดินลงมาข้างล่าง แล้วตรงไปที่ห้องครัว
ผมเปิดตู้เย็นแล้วมองไปมา ผมหยิบนมมา เทใส่แก้ว พอยกดื่มไปเท่านั้นล่ะ "พรวด!!" เสียแล้วนี่ ผมรีบดูวันหมดอายุเอ๋!! แต่วันนี้มันเลยมา3วันแล้วนิ
ผมเดินไปที่ซิ้งแล้วรีบเทนมทิ้ง แล้วล้างปากตัวเอง (ปวดหัวแล้วมาเจอนมบูดอีก) สภาพตัวเองตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ออกแล้ว ผมเดินมาที่ห้องนั่งเล่น
เจอแม่กับน้องนั่งทำตาซึ้งกันสองคน (แหะๆ อินกันจัง) ผมนั่งลงตรงโซฟาแล้วนั่งดู มันเป็นฉากที่พระเอกกำลังบอกรักนางเอกกำลังตอนไปเที่ยวกันพอดี
เห็นฉากนี้ทำให้ผมนึกอะไรบางอย่างออก ผมนึกถึงคู่รุ่นพี่กับฟ้า ป่านนี้กำลังทำอะไรกันอยู่น้า ผมนั่งดูทีวีไปเรื่อยๆ สักพักพอข่าวมา
น้องผมรีบจับรีโมทเปลี่ยนเป็นช่องการ์ตูนพอดี ผมล่ะหมดอารมเลย เลยจะลุกออกไป แต่มีเสียง "นี่พี่ช่วยไปหยิบน้ำให้หน่อยสิ" "ไปดูหม้อน้ำให้แม่ด้วยนะ"
อ๊ากก (เสียงในใจ) มีสองคำสั่งอาญาสิทธมา ผมเดินคอตกไปที่ห้องครัวแล้วไปปิดเตาแก๊ซที่หม้อ กับหยิบน้ำมาให้น้อง แต่แค่นี้มีหวังโดนอีกรอบแหงม ต้องเอาอาไรไปอุดปากด้วย
ผมหยิบถุงขนม แล้วรีบไปวางในห้อง แล้วรีบวิ่งขึ้นห้อง แต่ความคิดเรื่องฟ้าหายไปเลยแฮะ
ผมตัดสินใจเปิดคอน แล้วลองต่อเน็ตดู "ติดแฮะ วันนี้ง่ายจัง" (ทุกที่busy ประมาณ3-4หน เน่ะ) ผมลองเช็คเมล์ดูมีมาตั้ง 13เมล์
ผมลองดูรายชื่อ ไม่คุ้นเลยแฮะ แต่มาจากคนคนนี้ทุกมล์เลย ส่งมาติดต่อกันเลย
...
ผมคิดไปซักพักก่อนจะตัดสินใจลองเปิดดู (เกิดเจอไวรัสทำไงดี) ผมลองเปิดเมล์ที่ส่งมาแรกสุด แล้วก็พาเม้าส์ไปคลิกที่เมล์
"สวัสดีค่ะ เอก นี่นรินท์เองนะ รินอยากลองคุยกับเอกดู เอกเล่นเอ็มรึปล่าวคะ" หา.. รินส่งมาหรอเนี่ย ผมเห็นแล้วอึ้งเล็กน้อย
ผมลองเปิดอ่านเมล์ที่เหลือ แต่ละเมล์มันทำให้ผมชื้นใจยังไงไม่รู้ (แต่รู้สึกผิดเล็กน้อยนะ ที่ทำไมไม่เช็คเมล์ให้เร็วกว่านี้) ผมเปิดไปเรื่อยๆ
จนถึงเมล์สุดท้าย "สวัสดีคะ รินส่งมาอีกแล้วนะ ทำไมเอกไม่ค่อยจะตอบกลับเลยล่ะ หรือไม่ชอบที่มีเมล์มากวนใจแบบนี้ รินอยากจะชวนเอกไปเที่ยวที่ห้างแถวบ้าน จะไปด้วยกันไหมค่ะ แล้วเจอกันนะ (ตอบกลับด้วยนะคะ)"
ผมลองดูวันที่เป็นของเมื่อวาน ผมรู้สึกว่าเราทำอะไรลงไปนี่ ("โป๊ก" เอาหัวโขกโต๊ะ) "ไม่แปลกเลยล่ะที่เค้าจะเป็นห่วงถึงกับโทรมาหา" ผมพูดกับตัวเอง
เล่นไม่ยอมตอบอะไรกลับไปเลย เป็นผมเองก็แย่นะ ผมรีบส่งเมล์ขอโทษ ผมลองเข้าเว็ปที่มีE-cardดู (ไม่แน่ใจนะว่าเค้าเรียกกันแบบนี้รึปล่าว)
หาอะไรที่มีความหมายว่า ตอบกลับช้าไปหน่อยขอโทษนะ ทำนองนี้ล่ะ แล้วก็ลองส่งดูแต่พอจะลองกดsendดู ทันใดนั้น "ผรึ่บ"
ไฟดับครับ "ทำไมต้องเป็นตอนนี้นะ"ผมคิด ผมรีบเปิดประตูแล้ววิ่งลงไปข้างล่าง แต่พอเปิดประตูเท่านั้นล่ะ "พรึ่บ" ไฟมาแล้ว อะไรกันน่ะ
ผมปิดประตูแล้วรีบเปิดคอมอีกครั้ง (รีบจนพูดเร่งคอมให้มันติดเร็วๆ มาคิดๆดูบ้ารึปล่าวนี่) พอเข้าได้ผมลองต่อเน็ตดู
ปรากฏว่าเจ้าโมเด็มเองซวยมัน... แอ๊ อี๊ ......ปิ๊ดๆ (หลุดครับ) อะไรกันลองอีกที ปี๊ดๆ (หลุดครับ) ว้ากกก(ตะโกนในใจ)
คราวนี้ลองใจเย็นดูแล้วลองเข้า "ติดแล้ว" ผมดีใจรีบเข้าไปเขียนเมล์ แล้วส่งไป "หึ" ผมหัวเราะเล็กน้อย แล้วเปิดคอมทิ้งไว้
แล้วล้มตัวลง บนเก้าอี้ ผมจ้องที่คอมตลอดรอว่าเธอจะตอบกลับมาตอนไหนนะ ผมนั่งมองที่หน้าจอไปเรื่อยๆ
ผมรู้สึกแปลกๆนะ รู้สึกกังวล เหมือนกับว่าเฝ้ารออะไรบางอย่าง ที่สำคัญ ผมมองจอไปเรื่อยแล้วเผลอหลับไป
...
ผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตี--5.00-- ผมตื่นขึ้นมา เสียงนาฬิกาข้อมือดังพอดี ผมหยุดมันแล้ว หันหน้าไปมองที่คอม
เน็ตตัดไปแล้ว ผมลองเข้าดูอีกทีแล้วเช็คเมล์ดู ยังไม่มีเมล์ใหม่มาเลยแฮะ ผมพูดกับตัวเอง เลื่อนมือไปปิดคอม ผมลุกไปอาบน้ำ
(เมื่อคืนยังไม่ได้อาบเลย) หลังจากที่อาบเสร็จเปลี่ยนเสื้อแล้ว ผมเลยลงมาข้างล่าง เห็นแม่กำลังจากออกไปพอดี
"แม่ครับ" "หือ? อ้าวเอกหรอ" แม่หันมาหาผม "ครับ แล้วนี่แม่จะไปไหนอ่ะ" "อ๋อไปทำธุระนิดหน่อย เอกเฝ้าบ้านให้ด้วยนะ" "ครับ" พอผมลาแม่เสร็จแล้วก็ตรงมาที่ห้องครัว
(แม่ผมมักจะมีธุระที่ต้องออกไปแบบกระทันหันแบบนี้บ่อยๆ แล้วทุกทีผมถามว่าไปทำอะไรมักจะไม่ได้คำตอบจากแม่เล้ย)
พอมาถึงห้องครัวผมลงมือเปิดไฟ แล้วก็เตรียมจะลงมือทำกับข้าวกินเอง
ซักพักผมนั่งมองตู้เย็น ว่าจะทำอะไรดี (หมู ปลา ขาไก่ มีครบหมด คล้องดีจัง) หลังจากที่นั่งนึกไปซักพัก "เอาล่ะว่ะ นี่แหละอร่อยที่สุดแล้ว" ผมหยิบไข่มาสองฟอง
แล้วลงมือตอก ใส่ถ้วย(คงนึกออกนะว่าจะทำอะไร ความจริงทำป็นอย่างเดียวง่ะ แหะๆ) แล้วน้องมันก็มาพอดี "แม่คร้าบบ"
"อ่าวพี่เอกหรอ" เออคิดว่าใครล่ะ "แล้วแม่อ่ะหนีไปแล้วหรอ" ดูปากน้องมัน "เออ หนีไปแล้ว เช้านี้กินฝีมือเพ่ตนนี้ไปก่อนแล้วกัน"
"หา!!" "เหอๆ แล้วพี่ทำอาไรอ่ะ" "นี่ไง" ผมยื่นถ้วยให้มันดู "ไข่เจียวหรอ งั้นผมทำต่อนะ" "ไม่ง่ะนั่งรอกินไปเหอะ" "น่านะ"
ผมตัดสินใจไปซักพัก "อ่ะ" ผมยื่นให้น้องทำต่อ แล้วก็เดินออกไปหยิบจานตรงห้องทานข้าว
พอเปิดตู้ หยิบจานลงมาวางอะไรเรีบยร้อยแล้ว (ตอนนี้ความรู้สึกเหมือนเป็นพี่ที่ดียังไงไม่รุ เพ้ออีกแล้ว) แล้วผมก็นั่งลงบนเก้าอี้ข้างตัว
ผมมองไปมา นั่งก้มหน้าลงบนโต๊ะระหว่างที่นึกกับตัวเองอยู่ กลิ่นเหม็นไหม้มันลอยออกมา ผมรีบลุกไปดู
พบกระทะมีควันลอยออกมา ผมรีบยกไปวางที่ซิ้ง แล้วปิดเตา (ข้าวเช้าตู อ้ายยยน้องเวร) แต่น้องมันไม่อยู่ในห้องครัว
ผมเห็นประตูเปิดอยู่ เห็นน้องมันยืนคุยโทรศัพท์กับใครไม่รู้ (น้องมีมือถือแต่ตัวเองไม่มีนี่มัน.. หลังจากนั้นผมกับมันก็นั่งกินไข่ไหม้ๆกัน
จนเที่ยงแม่ถึงกลับมา
หลังจากที่กินอะไรเสร็จแล้ว ผมก็ขึ้นห้องมาลองเช็คเมล์ดู ยังไม่มีเมล์ตอบกลับ ผมชักจะท้อๆยังไงไม่รู้ ทำไมน้า
ทุกทีไม่เคยรออะไรได้นานๆ แต่ผมคิดว่าตัวเองคงไม่ได้หวังอะไรมากมายหรอก ผมมองไปที่หน้าต่าง "เรื่องฟ้ากับรุ่ณพี่อรุณจะเป็นยังไงนะ"ผมคิด
"จะลองไปหาดีไหม.. ถ้าไปอาจจะเจอรินด้วยนะ อาจจะได้คำตอบ... "ผมคิด แต่ก็ได้แค่คิด ผมนั่งอยู่ตรงนั้น
ตัวมันไม่ขยับไปไหน อยากนั่งแบบนี้ไปเรื่อยๆ
ระหว่างขึ้นรถกลับบ้าน ผมรู้สึกซึมๆยังไงไม่รู้นะ มองไปนอกกระจกรถ วิวรอบๆดูหมองและขุ่นมัว หยั่งกับ
ทุกสิ่งไม่มีอะไรเหลือ ใจผมในตอนนี้คิดได้แค่นี้จริงๆ ทำไมนะ ความจริงผมน่าจะดีใจกับฟ้า ถึงจะถูก ก็ช่วยให้เธอสมหวังไปแล้วนิ
ทำไมรู้สึกเจ็บแบบนี้นะ ตัวผมมันรู้สึก... ผมพยายามจะไม่นึกถึง แต่กลับทำไม่ได้
ตลอดทางผมได้แต่นั่งเงียบไปเรื่อยๆ ดูเหมือนแม่กับน้องจะสังเกตเห็นอาการผิดปรกติของผมมั้ง
เพราะทั้งคู่ก็เงียบมาตลอดทางเหมือนกัน ทั้งรถมีแต่เสียงวิทยุที่เปิดอยู่ แต่เสียงที่ได้ยินมันเหมือนจะเศร้าไปกับผมด้วย.....
พอถึงบ้านผมช่วยแม่ยกของเข้าบ้านแล้ว เดินไปนั่งดูทีวีเงียบๆอย่างเดียว "เฮ้อ" รำพันกับตัวเอง(บ้าอย่างหนัก)
สักพักน้องมันวิ่งเข้ามานั่งข้างๆ "ไงพี่ อกหักครั้งเดียว จะตายเลยรึไง" ผมรีบบอกปัด "เฮ่ยอกหักอะไรกัน เอามาจากไหน"
"ก็อกหักเพราะรักฟ้าไง ฮ่าๆ" "เฮ้ ปล่าวเฟ้ย" "ปล่าวแล้วทำไมมานั่งซึมอยุ่ตรงนี้เล่า หา" "เอ่อ...อ" "พูดไม่ออกล่ะสิ" ผมไม่รู้จะสรรหาคำตอบอะไรดี
"เอ่อ ก็รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย" "เลยไม่มีอารมจะทำอะไรรู้รึยัง" (หาข้ออ้างได้น่าเกลียดสุดๆ) "หึ " น้องมันแอบยิ้มเล็กๆ
"แล้วทำไมถึงไม่สบายล่ะเมื่อเช้ายังดีๆอยู่นิน่า" อึก!!! (หมดทางแล้วจิตู) แต่คำตอบมันก็ยังมีอยู่นะ "เป็นตั้งแต่เช้าแล่ว นิลไม่เห็นรึไง"
"จริงอ่ะ" อึก!!! ทำไมผมต้องเจอน้องแบบนี้เนี่ย เจอมันจ้องตรงๆแบบนี้ (รู้สึกเหมือนโจรโดนสอบปากคำเฮะ) "จะ.....จริงดิ"
"งั้นก็แล้วไป" น้องพูด แล้วผมก็หาทางเปลี่ยนเรื่อง ชวนมันดูทีวี แล้วตัวเองรีบขึ้นห้อง (วินาทีเฉียดตาย)
พอเข้าห้องผมก็ได้แต่นั่ง อยู่บนเตียง รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอชมัด "เพื่อนเค้ามีความสุขเราก็น่าจะยินดีกับเค้าสิ" ผมคิด
พอคิดแบบนี้มันก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยนึง ผมพอจะยิ้มให้ตัวเองได้บ้าง ซักพักฝนก็เริ่มตก ผมมองไปนอกหน้าต่าง "ฝนตกรึนี่"
ผมมองไปนองหน้าต่าง มองไปเรื่อยๆ อยู่ดีความรู้สึกนึงมันก็เข้ามา อยู่ดีดีน้ำตาผมก็ไหลออกมา (ผมไม่แน่ใจ อาจจะเป็นฝนกระเด็นลอดเข้ามาก็ได้)
ผมเอามือมาจับหน้าตัวเอง "ทำไมกัน" ผมคิด ทำไมน้ำตามันถึงออกมา แล้วผมก็รู้สึกเศร้าอีกครั้ง แต่ทำไมกัน.......
ผมเอามือไปทาบกระจกกหน้าต่าง ทั้งๆที่คิดว่ามันจะเย็นอย่างเคย แต่ตอนนี้ มือกลับรู้สึกอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แล้วผมก็นั่งมองมันไปเรื่อยๆ
ระหว่างที่กำลังใจลอยอยู่ มือผมเผลอไปผลักกระจกออกไป ฝนเลยสาดเข้ามาอย่างจัง "เหวออ" ผมรีบดึงกระจกกลับเข้ามา (ที่ห้องผมหน้าต่างมันไม่มีกลอนน่ะครับ) ได้สติเต็มที่
ผมรีบลุกขึ้นมา แล้วมองไปรอบห้อง "เปียกไปถึงเตียงเลย ซวยแล้ว"ผมคิด ผมเกาหัวตัวเอง แล้วรีบเปิดแอร์ (คิดว่ามันจะได้แห้งเร็วขึ้นน่ะครับ)
แล้วก็รีบดึงผ้าปูที่นอนออก (เรียกว่าวันคล้ายวันจัดห้องได้มั้ง) แต่สุดท้ายมันทำไงก็ไม่แห้ง จน2ทุ่มผมต้องอพยบตนเองไปนอนห้องพ่อ
ระหว่างที่นอนบนเตียง(ของพ่อตัวเอง) ใจมันไม่สงบง่ะ นอนไม่หลับ (แปลกห้องคนละเตียง นอนไม่ได้) แล้วผมลองพลิกตัวไปมาดู
เวลาแบบนี้เค้าบอกให้นับแกะ นายผมก็บ้าจี้นับเข้าไป ระหว่างที่นับหัวมันโล่งๆแฮะ ใจผมดันไปคิดถึงเรื่องเมล์ตอบกลับ
ผมรีบลุกขึ้น แล้วมองนาฬิกาข้อมือ --10.20- ผมลองเปิดคอมดู (คอมห้องพ่อไม่ต้องห่วงเรื่องเน็ตเลย) พอเช็กเมล์
มีมาใหม่ 1เมล์ ผมดูชื่ออีเมล์ใช่รินจริงๆ ใจผมในตอนนี้มันดีใจสุดๆ พอกดเข้าไป "เอกสบายดีรึปล่าวค่ะ ขอบคุณสำหรับเมล์ตอบกลับนะ
รินนึกว่าเอกจะไม่ตอบกลับมาซะแล้ว ส่วนเรื่องไปเที่ยว ไว้วันศุกร์เราไปเจอกันอีกทีที่บ้านฟ้านะ แล้วช่วงนี้ฝนตกระวังเป็นหวัดนะค่ะ See you soon"
ผมมองไปทางปฏิทิน "วันศุกร์.... ก็พรุ่งนี้สิ" อยู่ดีๆความกังวลใจบางอย่างมันก็เข้ามา ผมลองอ่านเมล์นั้นกลับไปมาอีก 2-3เที่ยว
(ถึงอ่านไปข้อความมันก็ไม่เปลี่ยนหรอกน่า) แล้วก็ปิดคอม แล้วล้มตัวลงบนเตียง ในตอนนี้ใจมันสงบไงไม่รู้ คงเพราะ..
ผมไม่รู้จะคิดอะไรดี
จนเช้านาฬิกาปลุก(ของห้องพ่อ)ดัง ผมรีบเอื้อมมือไปปิด แล้วมองดู --4.30-- เช้าขนาดนี้ "นอนต่อดีกว่า"ผมคิด
แต่มันมอนไม่หลับแล้ว ผมลองลุกขึ้นมาแล้วลองขยับตัวดู "ลองไปดูห้องตัวเองดีกว่า" ผมปิดแอร์ห้องพ่อ แล้วเดินไปดูห้องตัวเอง
แห้งหมดแล้ว ผมเลยนั่งมองตรงจุดเดิม คราวนี้ฝนมันหยุดไปแล้ว แต่ความรู้มันไม่ค่อยต่างไปจากเดิมซักเท่าไหร่
อย่างน้อยๆใจผมตอนนี้มันยังกังวลอยู่ ทำไงดีนะผมคิด
...
ผมลองพลิกเตียงแล้วยกออกไปวางริมหน้าต่างดู(โครตหนัก) แล้วก็ลงมาข้างล่าง หัวค่อนค่างมึนนะ
พอลงมาชั้นล่าง ผมมองไปมา "หายไปไหนกันน้า" ปรากฏว่าทั้งแม่ทั้งน้องหายไปหมดเลย ปรกติจะอยู่กันแถวนี้แท้ๆ
ผมเดินไปแถวตู้เย็นในห้องครัว เจอจานข้าวห่อพลาสติกวางอยู่ (ลางสังหรแปลกมันพุ่งขึ้นมา) ผมรีบหันไปมองทางบอร์ด(คงนึกออกนะครับ)
เจอกระดาษติดอยู่ "พี่เอกนิลกับแม่ออกไปข้างนอกนะกลับตอนเย็นๆ" (นายข้อความแบบนี้เจอบ่อยมาก เวลาที่ทั้งแม่กับน้องใจตรงกันแล้วพากันออกไปเที่ยวเนี่ย แถมไม่บอกว่าไปไหนอีก)
แต่... โชคดีชมัด ผมยิ้นนิดหน่อย แล้วเอาข้าวไปอุ่น (รสชาติสุดๆ) ระหว่างกินผมก็คิดว่าตัวเองคงหาข้ออ้างให้ตัวเองไปบ้านฟ้าได้
ผมรีบกิน แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว
พอทำอะไรๆเสร็จ ผมกำลังเปิดประตูออกไปพอดี แล้วโทรศัพมันก็ดัง "ตื๊ดดดด ตื๊ดดดดด" ผมรู้สึกแปลกอีกแล้ว ผมวิ่งไปยกหู
"สวัสดีครับ" "เอกหรอค่ะ" นรินทร์ เธอโทรมาทำไมนะ "อืมเราเอง รินโทรมาทำไมหรอ" "เอ่อ เอกรินเขอปลี่ยนอะไรหน่อยนะคะ"
"อะไรหรอ" "เอ่อ เอกรอเดี๋ยวนะ" แล้วผมก็ยกหูรอ รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคนคุยอะไรกันนะ
สักพักนรินก็กลับมาคุยกับผมต่อ ผมรู้สึกแปลกๆแฮะ "เอ่อ เอก" "อะไรหรอ" "คือวันนี้ที่รินบอกให้เอกไปเจอกันที่บ้านฟ้าน่ะ รินขอเปลี่ยนไปเจอกันที่ห้างเลยนะ"
เอ๋! "อืม ได้สิ" "แล้วตกลงจะไปที่ไหนหรอ" ไม่ได้นัดเจอที่บ้านฟ้าก็ดีผมอาจจะหาทางหลบหน้าเธอได้ แต่ใจผมตอนนี้มันดีใจเสียใจอย่างละครึ่งทำไมก็ไม่รู้
"ที่ห้างเดอมอล์แถวบ้านฟ้าอ่ะคะ เอกไปถูกนะ" "อืม เราไปได้อยู่แล้ว"ทำไมจะไม่ถูกเล่าก็อยู่ระหว่างทางไปบ้านฟ้า กับที่นี่เลยนี่น่า
"งั้น โอเค แค่นี้นะคะ แล้วเจอกันคะ" แกร่ก! ผมวางหู แล้วรีบเดินขึ้นห้องตัวเอง แต่ระหว่างที่เดินใจผมมัน..หวั่นๆไงไม่รู้
หลังจากที่ผมออกจากบ้าน ผมก็รีบวิ่งมาที่หน้าปากซอย แล้วนั่งรอรถเมล์ซักพัก ผ่านไปประมาณ ครึ่งชม.ผมยังนั่งอยู่ที่เดิม
"ทำไมยังไม่มานะ" ผมคิด ไปสายซัก10-15นาทีคงไม่น่าเกลียด แต่นี่มัน ครึ่งชม.แล้วนะ ผมนั่งมองรถที่ผ่านไปมา
ถนนก็ออกจะว่างทำไมไม่มีรถเมล์แล่นผ่านซักคัน ผมลุกขึ้นยืน ในใจตอนนี้ผมคิดอยุ่2อย่าง คือจะรอต่อ หรือโบกแท๊กซี่ดี
ผมยกนาฬิกาขึ้นมาดู "เอาล่ะ"ผมคิด ผมยกมือโบกรถแท๊กซี่ แต่พอรถจอด รถเมล์ที่คิดว่าจะไม่มาดันมาซะนี่(ทำไมๆ ...
พอผมขึ้นรถ ผมก็นั่งมองรถเมล์คันนั้น "ทำไมเราโชคร้ายอย่างงี้..."ผมคิด
พอถึงผมรีบลงจากรถแล้ววิ่งไปในห้าง แต่พอเข้ามาข้างในผมกลับคิดได้ว่า"แล้วนัดกันไว้ตรงไหนล่ะ..."
ระหว่างที่ผมมองไปรอบๆ ก็มีเสียงนึงเรียกผม "เอก" ผมหันไปมองทางเสียง ฟ้า!
ผมวิ่งไปหาเธอ "นึกว่าจะเอกจะไม่มาแล้วนะเนี่ย" ผมมองหน้าเธอ เธอยิ้มเล็กๆ แต่ก็ทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นมาตอนไหนก็ไม่รู้
...
ผมรู้สึกแปลกๆ ใจมันเต้นแรงขึ้น......
แล้วฟ้าก็พาผมเดินไปเรื่อยๆ "เอ่อ... ฟ้าแล้ว รินล่ะ" เธอมองหน้าผม ทำเอาใจผมเต้นแรงขึ้นอีก "พอไม่เจอรินก็รีบถามถึงเลยนะ"
"นี่ถ้าฟ้าไม่อยู่เอกก็คงไม่รู้สึกอะไรใช่ม่ะ" แล้วเธอก็ทำหน้าบึ้งหน่อยๆ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย "ป..ปล่าวนะฟ้า ก็เราคิดว่าริมมาด้วยกันกับฟ้าซะอีก"
เธอมองหน้าผม "ล้อเล่นน่า"เธอยิ้ม ทำเอาผมใจหาย แล้วผมกับฟ้าก็เดินไปเรื่อยๆ ระหว่างที่เดิน ผมก็คิดไปเรื่อยๆ "ตอนแรก....
..คิดว่าไม่อยากจะเจอ แต่ตอนนี้ทำไมทำตัวเป็นปรกติได้นะ ทั้งๆที่คิดว่าคงอยู่ไกล้กันไม่ได้แต่ทำไมตอนนี้ อยากอยู่ตรงนี้ไปนานๆเลย ทำไมนะ"
ผมเผลอหันไปมองหน้าเธอ ดูเหมือนเธอจะรู้ตัว "เอกมีอะไรหรอ" "เอ่อ... ปล่าว.. เอ๊ย! เราจะถามเรื่องรินน่ะ"(ตอนนี้มาคิดๆดู ตอนนั้นเราทำอะไรไปก็ไม่รุ เฮะ)
"อ๋อ รินเค้ารออยู่ กับพี่อรุณ หน้าโรงหนังแล้วล่ะ" เอ๋! รุ่นพี่อรุณก็มาด้วยหรอ "แล้วทำไมตอนเรามา ฟ้าไปอยู่ตรงทางเข้าห้างล่ะ"ผมถาม
"อืม ก็ฟ้าคิดว่าจะลงมาดูอะไรหน่อยน่ะ เห็นว่าเอกยังไม่มาคิดว่าคงพอมีเวลา.."แล้วฟ้าก็รีบหันหน้าไปทางอื่น
สักพักนึงเราก็มาถึงตรงหน้าโรงหนัง ฟ้าก็ขอแยกตัวไปเที่ยวกับรุ่นพี่อรุณเค้า ส่วนผมก็ไปกับนรินทร์
เวลาที่อยู่กับรินทำให้ผมรู้สึกแปลกออกไป " รินออกจะแตกต่างจากฟ้านิดๆ ตรงที่บุคลิกดูเรียบร้อยกว่า แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันมีมากกว่านั้นนะ"ผมคิด
ระหว่างที่กำลังนั่งกับรินอยู่ตรงม้าหินตรงนอกห้าง ผมก็มองอะไรไปเพลินๆ ผมรู้สึกว่าหนักๆที่หลังแฮะ
ผมหันไปมองริน เธอก็หลับไปแล้ว ผมคิดว่าปลุกคงไม่ดีเลยหยิบกระเป๋ามารองเป็นหมอนให้ แล้วผมลุกยืนแทน
ผมมองมาที่ริน ไม่รู้เพราะแดดที่ส่องลงมารึปล่าว แต่ผมของรินออกจะมีสีน้ำตาลแดงนิดๆ หน้าตอนนอนดูเหมือนเด็กเลยแฮะ
ผมยืนมองรินไปเรื่อยๆ สักพักเธอก็ตื่นขึ้นมา "อ๊ะ เอก ขอโทษนะคะพอดีเมื่อคืนรินนอนไม่ค่อยพอนิดหน่อยน่ะคะ"
"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องขอโทษก็ได้" "..ค่ะ.." แล้วผมก็เดินไปกับรินเรื่อยๆ ระหว่างที่เดินรินดูแปลกๆไป อยู่ดีๆเธอก็เอื้อมมือมาคล้องแขนผม
ผมตกใจนิดๆ แล้วมองหน้าเธอ แต่เธอทำหน้าดูเศร้าๆยังไงไม่รู้ ผมเลยเดินไปอย่างนั้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเสียงใจผมผมมันดังขึ้นมาตอนไหนไม่รู้
แต่ผมรู้สึกว่าเธอก็เป็นด้วย ผมรู้สึกร้อนนิดๆผมไม่รู้ว่าเธอรู้สึกรึปล่าวนะ
หลังจากที่เดินกันมาซักพัก ผมชวนรินไปนั่งตรงที่นัดเจอกันกับอีกกลุ่มนึง (ฟ้ากับรุ่ณพี่อรุณไงครับ) พอผมนั่งลงบนเก้าอี้แล้ว
ผมเห็นรินยังยืนอยู่ ผมสงสัยนิดหน่อย"ทำไมรินไม่นั่งล่ะ" "รินไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แต่..เอก" รินหันหน้ามาจ้องผม หน้าเธอในตอนนั้นดูเศร้ายังไงไม่รู้
"ทำไมหรอ เรามีอะไร" ผมค่อนค่างจะงงนิดๆ "มากับรินแล้วไม่สบายใจหรอค่ะ"เอ๋! ผมเนี่ยนะไม่สบายใจ "ปล่าวนิ เราดูเป็นอย่างงั้นหรอ"
"อือ" ผมอึ้งนิดๆ แล้ว.."เราไม่เป็นอะไรหรอก มากับรินน่ะเราสนุกมากเลยล่ะ" ผมยิ้มแห้งๆ แม้ว่าผมในตอนนี้จะยิ้มไม่ค่อยออกแล้วก็ตาม
"จริงนะ" เธอยิ้ม ดูเหมือนเธอจะสบายใจขึ้นแล้ว แล้วเธอก็ยื่มสิ่งๆนึงมาให้ผม "อ๊ะ" นี่ค่ะรินให้ ผมมองของที่อยู่ในมือรินก็คือพวงกุญแจอันนึง
มันเป็นแผ่นตัดรูปเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ มองดูแล้วสบายใจ "ขอบคุณนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้ม(ผมรู้สึกว่าทำไมวันนี้รินดูต่างออกไป
ดูมีชีวิตชีวามากกว่าเดิม.. ผมมองพวงกุญแจอันนั้น (ในใจมันคิดว่าทำไมต้องเป็นรูปเด็กผู้หญิงด้วยนะ อายนิดๆเวลาเอาไปติด แหะๆ)
"เอ่อริน แล้วทำไมรินเลือกรูปนี้ให้เราล่ะ"ผมสงสัยนิดๆ "ก็มันจะได้คู่กันไงค่ะ" คู่กัน.."คู่กับอะไรหรอ" "นี่ไง"
แล้วรินก็ยกพวงกุญแจรูปเด็กผู้ชายขึ้นมา ดูเหมือนว่ามันเป็นของที่คู่กันอยู่ ผมเผลอยิ้มออกมาตอนไหมไม่รู้
...
ซักพักระหว่างที่ผมดูหนังอยู่ รินก็มาซบไหล่ผมอีกแล้ว ผมก้มมองดู ใจผมเต้นแรงจนกลัวคนข้าง ๆ จะได้ยิน
รินหน้ารักมาก ๆ จนผมแทบจะอดใจไม่อยู่ ถึงหนังจะยังคงเล่นต่อไป แต่ผมไม่สนใจอีกแล้ว ผมสนใจสาวน้อย
ที่นอนหลับซบไหล่ผมอยู่นี่มากกว่า สักพักผมก็ก้มลงไปจูบหน้าผากของรินโดยไม่รู้ตัว เมื่อผมเงยหน้าขึ้นมา
ผมเห็นฟ้ามอง แต่ผมก็ไม่แน่ใจเพราะฟ้าหันกลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากหนังจบ ผมไม่กล้ามองหน้าฟ้า
รินพูดกับผมว่า "เมื่อคืนรินไม่หน้านอนดึกเลย เลยอดดูหนังเลย พุ่งนี้ เอกไปดูกับรินอีกรอบได้มั้ยค่ะ"
ผมรีบตอบไปว่า "ได้สิคับ" ฟ้ากับพี่นรินทร์ขอตัวกลับไปก่อน ผมรู้สึกดีใจมาก รู้สึกว่าผมจะตัดใจจากฟ้าได้แล้ว
ผมกับรินเลยเดินดูของไปเรื่อย ๆ จนถึงเย็น ผมจึงชวนฟ้ากลับบ้าน ฟ้าขอกลับมาที่บ้านผม เราทั้งคู่จึง
นั่งแท๊กซี่กลับบ้านกัน ระหว่างอยู่บนแท๊กซี่ ผมถามรินว่า "เมื่อคืนทำอะไรจนดึกเหรอ " รินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
จนถึงบ้านผม บ้านยังล็อคอยู่ สงสัยแม่ผมยังไม่กลับ เปิดประตูเข้าบ้านไป นึกได้ว่า "นี่เราต้องอยู่กับรินสองคนหรือนี่"
ผมบอกรินว่า "แม่กับน้องยังไม่กลับมาเลย รินจะเข้ามาก่อนมั้ย" รินตอบตกลง ผมพารินมานั่งในห้องนั่งเล่น
และไปหาน้ำมาให้ เรานั่งดูทีวีกันซักพัก แต่รินเข้ามานั่งเบียดผมมาก และบอกว่าง่วง ขอนอนตักผมหน่อย
และเธอก็ล้มลงนอนบนตักผม หน้าเธอแดงอมชมพู น่ารักมาก ผมจึงก้มลงไปประกบปากเธอซะหนึ่งที
ผมดูเวลานี่ก็ 6 โมงแล้วนะ แม่กับน้องยังไม่กลับมาอีก ซักพักผมได้ยินเสียงฝนตกลงมาแรงมาก
ผมปลุกริน "ริน รินคับ ฝนตกหนักมากเลย รินจะกลับบ้านได้มั้ยเนี่ย" รินลุกขึ้นไปดูตรงหน้าต่าง
แล้วพูดว่า "จริงด้วย งั้นเดี๋ยวรินโทรไปบอกพ่อว่าจะค้างที่นี่ละกัน" ผมใจเต้นอีกแล้ว ไม่รู้ว่าความรู้สึก
นี้มันคืออะไร ได้แต่ยืนอึ้งอยู่สักพัก รินก็พูดว่า"เอกไม่อยากให้รินนอนเหรอค่ะ" ผมสะดุ้ง และตอบไป
"ป่าว ครับ ป่าว พอดีเอกกำลังคิดว่า แม่จะกลับมาได้มั้ย งั้นเดี๋ยวรินโทรบอกพ่อเสร็จ เอกจะโทรหาแม่"
รินพยักหน้า แล้วเดินไปโทรศัพท์บอกพ่อของเธอ สักพัก ผมก็โทรไปหาแม่
ผม - แม่เหรอตอนนี้อยู่ที่ไหนเนี่ย
แม่ - อยู่โรงบาล
ผม - อ้าว แม่ไปทำไรที่นั่น
แม่ - ไอเจ้า นิล น้องเอกหนะสิ ไปซนจนตกลงมาจาก ชิงช้า ขาหัก ต้องนอนโรงบาลซักคืน
ผม - (เงียบ มีแต่เสียงหัวใจเท่านั้นที่ดังออกมา คืนนี้เราจะได้อยู่กันสองคนกับรินหรือนี้)
แม่ - เอก ๆ ได้ยินแม่รึป่าว
ผม - ได้ยินคับ แล้วน้องเป็นอะไรมากรึป่าว
แม่ - ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวพรุ่งนี้เที่ยง ๆ แม่จะนั่งแท๊กซี่กลับ
ผม - ครับ งั้นแค่นี้นะแม่
แม่ - อยู่ ล็อคบ้านดี ๆ นะเอก
ผม - ครับ
แล้วก็วางสายไป แย่แล้ว ผมลืมบอกแม่ว่า คืนนี้ผมไม่ได้นอนคนเดียวนะ และแล้วรินก็ถามผม
ริน - นิลเป็นไรเหรอเอก
ผม - ขาหักหนะ แต่ไม่เป็นไรแล้ว คืนนี้แม่ไม่กลับ จะกลับพุ่งนี้เที่ยง
ริน - (เงียบไปซักพัก ผมไม่แน่ใจว่ารินคิดอะไรอยู่)
ผม - รินยังจะค้างที่นี่อยู่รึป่าว
ริน - (มองออกไปที่หน้าต่าง)ฝนยังตกหนักอยู่เลยนะ
ผม - งั้นรินก็นอนที่นี่สิ รินไปอาบน้ำนะ เดี๋ยวเอกจะหยิบเสื้อผ้าให้
รินพยักหน้า ผมจึงเดินไปที่ห้องด้วยความสับสนในตัวเอง ใจเต้นตูมตาม เนื้อตัวสั่นไปหมด
ผมคิดอะไรไม่ออก ผมจึงเอาเสื้อผ้าของฟ้าที่เคยให้ผมใส่เอาไปให้ริน
รินเข้าไปอาบน้ำประมาณ 30 นาที ก็ออกมา บอกว่า
ริน - สดชื่นจัง เอกไปอาบสิ เดี๋ยวรินจะไปหาอะไรให้ทาน
ตั้งแต่ เที่ยงผมยังไม่ได้กินอะไรเลย ผมลืมไปเลย ท้องผมเลยรู้สึกหิวขึ้นมาอย่างมาก
ผมเดินไปอาบน้ำประมาณสัก 2- 3 นาที แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว
ริน - รินก็ทำกับข้าวไม่ค่อยบ่อย ไม่รู้จะอร่อยรึป่าวนะ
ผม - ฝีมือรินอร่อยอยู่แล้ว
เรานั่งกินข้าวกันที่โต๊ะอาหาร ดูเวลาก็ประมาณ 2ทุ่มแล้ว คืนนี้ผมจะอยู่สองต่อสองกับรินจิง ๆ หรือนี่
ระหว่างเราทานข้าวกัน เราก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย ผมเลยถามเธอเรื่องแฟน
ผม - รินไม่มีแฟนเหรอคับ
ริน - ถ้ารินมีแฟนป่านนี้คงไม่มาอยู่บ้านเอกหรอกค่ะ (ยิ้มหวานน่ารักมาก)
ผม - (เออ จิง นี่กุโง่ป่าวเนี่ย) อืมม งั้นรินเป็นแฟนเอกได้มั้ยคับ
ผมพูดจบ ผมยังงงกับตัวเอง ว่ามีตัวอะไรเข้าสิงให้ผมพูดเรื่องที่ไม่เคยกล้าพูดได้อย่างหน้าตาเฉยเยี่ยงนั้น
รินเงียบไปสักพักเหมือนกับคิดหาคำตอบอยู่ ผมกลัวว่ารินจะปฏิเสธใจผมเจ็บนิด ๆ เหมือนมีอะไรบาด
ผมตัดสินใจจะบอกว่าผมพูดเล่น แต่แล้วก็มีเสียงหวาน ๆ แวบขึ้นมาว่า "ได้สิค่ะ เพราะรินรักเอก"
ผมนิ่งเลยคับ แม้กระทั่งลมหายใจของผมผมก็ไม่แน่ใจว่ามันยังมีลมเข้าออกจมูกไปสู่ปอดอยู่รึป่าว
เรานั่งทานข้าวกันเงียบ ๆ จนหมด ตอนนี้ผมไม่รู้จะคิดอะไรแล้ว ในใจมันเหมือนเลือดสูบฉีด
จนจะทะลักออกมา ในที่สุดข้าวของผมและรินก็หมดลง ผมรีบจัดแจงเก็บจาน
ผม - เดี๋ยวผมล้างเองคับ
ริน - เดี๋ยวรินช่วยนะค่ะ
แล้วผมกับรินก็ช่วยกันล้างจาน เรายืนติดกันมากบางทีที่มือผมจับไปโดนมือริน ผมสดุ้งและใจเต้น
นี่ผมเป็นแฟนกับรินแล้วหรือนี่
3 ทุ่มกว่าแล้ว แต่เรายังนั่งดูทีวี กินขนม และคุยกัน อยู่ที่ห้องนั่งเล่น เรานั่งอยู่กันจนดึก
รินเลยพูดกับผมว่า
ริน - รินง่วงแล้วหละเอก
ผม - เอกก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน งั้นเดี๋ยวเราขึ้นนอนกันเถอะ เอกปิดทีวีก่อนนะ
แล้วผมก็ลุกไปจัดการปิดทีวี ปิดแอร์ และปิดไฟ ผมเดินไปส่งรินที่ห้องที่รินเคยนอน
แล้วผมก็บอกกับรินว่า
ผม - ถ้ามีอะไรรินก็ตะโกนเรียกผมดัง ๆ เลยนะ
ริน - เอกอะ รินยิ่งกลัว ๆ อยู่ไม่น่ามาพูดขู่เลย
ผม - น่า ห้องเราก็ติดกันแค่นี้ รินไม่ต้องห่วงนะคับ คืนนี้นอนหลับฝันดีนะ
ริน - คะ เอกก็นอนหลับฝันดีเหมือนกันนะ
ผม - คับ ที่รัก
รินหน้าแดง แล้วก็หันหลังเดินเข้าห้องนอน ผมคว้ารินไว้ แล้วหอมแก้มรินด้วยความรวดเร็ว
เกินกว่าที่รินจะปกป้องตัวเองทัน รินยืนนิ่ง ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
ผม - ริน เอกขอโทด รินอย่าร้องไห้นะ เอกขอโทษ ก็รินหน้ารักจนเอกทนไม่ไหวนี่
ริน - รินรู้นะ ว่าเอกเคยชอบฟ้า
ผม - รินคับ แต่ตอนนี้รินรักเอกนะคับ
ริน - ให้รินนอนกับเอกได้มั้ย รินกลัว
ผมเลยเดินจูงมือรินเข้าห้องนอนผมไปพร้อม ๆ กัน
รินนอนอยู่ตรงอกผมซักพักก็หลับไป เธอคงเหนื่อยจากเมื่อคืนนอนไม่พอ แถมยังเดิน
ช้อปมาทั้งวัน ไหนจะทำกับข้าว และยังจะนั่งดูทีวี จน เกือบ 5ทุ่ม ผมได้แต่นอนมองเธอเงียบ ๆ
และแอบจูบหน้าผากเธอบ้าง เธอน่ารักมาก ๆ ตอนนี้เธอเป็นแฟนผมแล้ว ผมจะรักษาเธอคนนี้
ไว้ให้ดีที่สุด ผมตื่นเต้นมาก ไม่มีความง่วงเลยซักนิด ผมเงยหน้ามองนาฬิกา ตี 2 แล้วหรือนี่
และแล้วผมก็ เหน็บกินครับ อะไรมันจะซวยขนาดนี้ ผมพยายามขยับตัวให้เบาที่สุดเนื่องจาก
กลัวรินจะตื่น จนผมหลุดออกมาได้ ผมก็นอนนึกอะไรไปเรื่อย ๆ จนหลับไป
แต่ผมก็ต้องสะดุ้งตื่นอีกทีตอนที่........
มีอะไรอุ่น เข้ามาในปากผม ผมลืมตาขึ้นมาดู เห็นรินกำลังบรรจง เอาลิ้นของเธอเข้ามาพันกับลิ้นของผม
ผมทำไรไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาผมเพิ่งเคยดูหนังโป๊ที่บ้านเพื่อนไปครั้งเดียว แล้วผมจะทำไงดีเนี้ย ขณะที่ผม
กำลังสับสน ไหนจะตื่นเต้น ไหนจะกลัว กลัวเพราะทำไม่เป็นและไม่เคยทำ แต่น้องหนูของผม
ก็ได้ตื่นขึ้นมาแล้ว ผมเริ่มโต้ตอบกับริน ด้วยลิ้น แล้วรินก็ลุกขึ้นมานอนคร่อมบนตัวผม ทั้งลูบทั้งไซร้
ต้นคอและหัวผม ผมเริ่มไม่ไหวแล้ว น้องหนูผมมันก็เริ่มตาสว่างขึ้นทุกที ๆ ผมรู้สึกว่าผมเป็นผู้ชายที่ห่วยมาก
ทำไมต้องให้ผู้หญิงมาเริ่มกับผมก่อนอย่างงี้ ผมพยายามนึกหนังโป๊ที่ผมเคยดูเมื่อ ครึ่งปี ที่แล้วว่าเค้าทำกันยังไง
ผมเลยเปลี่ยนให้รินลงไปอยู่ข้างล่าง จูบเธอ พยายามเอาลิ้นสำรวจทั้งปากเธอ มือผมก็จะจับนมเธอ
แต่ใจมันยังกล้า ๆ กัว ๆ แต่รินจับมือผมไปจับนมเธอเอง แล้วผมก็เลยเค้น รินยกตัวขึ้นมา ร้องเสียง อือ..อือ
ผมเลยจับอีกข้างไปด้วย แล้วผมก็ไล่เลียตั้งแต่หู ผมเอาลิ้น เลียข้าง ๆ หูเธอ เม้มติ่งหู แล้วก็เข้าไปในรูหู
รินทำเสียงเสียวมาก เป็นเสียงที่เซ็กซี่จิง ๆ ตอนนี้ผมเริ่มทำตามสัญชาติยานลูกผู้ชายบวกกับประสบการณ์
ในหนังแผ่น ซึ่งผมเริ่มนึกออกทีละนิด ๆ ผมไล่ลิ้นจนมาถึงซอคอ กลิ่นตัวรินหอมมาก ผมไม่นึกเลยว่า
ผู้หญิงจะมีกลิ่นหอมอย่างนี้ เพราะผมเคยดมแต่กลิ่นเหงื่อของเพื่อนผู้ชายด้วยกัน พอผมเลียซอกคอ เธอ
เริ่มจะจิกหลังผม ผมค่อย ๆ เอามือล้วงไปข้างในเสื้อ ควานหาตะขอเสื้อในด้านหลัง แต่หาให้ตายก็หาไม่เจอ
รินเลยบอก "เอก มันอยู่ด้านหน้า" โอ้ ผมโชว์โง่ให้เธอเห็นอีกแล้ว เธอหัวเราะ แล้วบอก "รินรักเอกนะค่ะ"
ผมเลยตอบกลับไปว่า "ผมก็รักรินคับ" หลังจากผมถอดบราได้สำเร็จ ผมถกเสื้อเธอขึ้นแล้วบรรจงลิ้น ไปที่
หัวนมของเธอ ค่อย ๆ เอาลิ้นเขี่ย กับมืออีกข้างเค้นเต้าอันพอดิบพอดีกับมือผม เธอร้อง อือ..อือ ผมเลียไปรอบ ๆ เต้า
กดลิ้นหนัก ๆ เธอเอามือมากดหัวผมลงไป แทบจาหายใจไม่ออก แล้วผมก็ขึ้นไปประกบปากกับเธออีกที
เธอเอามือเธอจับมือผมลงไปที่ หอยเธอ ผมเลยเอานิ้วถูไปถูมา ซักพัก ผมจัดการเปลื้องผ้าของเธอออก
เธอก็ถอดของผม ผมเอานิ้วลงไปเล่นกับหอยเธอ ส่วนปากก็ดูดนมเธอ อีกข้างก็ทั้งเค้น ทั้งเขี่ยหัวนมเธอ
ผมรู้สึกว่าน้ำเธอออกมาเยอะมาก เธอผลักผมนอนลงแล้วลงไปเล่นกับน้องหนูผม เธอเลียของผมตั้งแต่โคนจรดปลาย
แล้วก็ปลายลงไปโคน ผมเสียวมาก ๆ จนต้องร้องออกมา เธอเอาลิ้นเขี่ยหัวผม เสียวมากเลยคับ แล้วเธอก็
อมผมเข้าไปทั้งแท่ง ดูดไอติมน้อยผม เธอเอาปากขึ้นลง ๆ โอยมันเป็นความรู้สึกที่ผมไม่เคยมีมาก่อน
แล้วเธอก็ละจากน้องหนูผมขึ้นมาจูบผม เธอเริ่มไซร้คอ แล้วก็เลียนมผม มันเสียวมากเลยคับ
ระหว่างนั้นผมเอื้อมมือไปจับหอยของเธอ เธอบอกให้ผมเอานิ้วเข้าไป ผมคลำหารูซักครู่ ก็เจอ
ผมค่อย ๆ เอาเข้าไปเพราะกลัวเธอเจ็บ ผมขยับนิ้วขึ้นลงเบา ๆ เธอร้อง ซี้ดๆๆ แล้วดูดหัวนมผมแรงมาก
ผมเริ่งซอยนิ้วถี่ขึ้น ๆ เธอจับน้องหนูผม เข้าไปในอุโมงค์ ที่ผมไม่เคยสัมผัสมาก่อน มันไม่เข้าคับ
แบบว่า คับมาก ๆ ถ้าทางเธอจะยังไม่เคย แต่ทำไมลีลาเธอถึงได้สุดยอดขนาดนั้น
ระหว่างที่นั่งดูหนังไปตัวผมรู้สึกแปลกๆ ไม่รู้ว่าทำไมรินถึงเข้ามาคล้องแขนผม แต่มันช่วยให้ความเจ็บที่มันโจมตีอยู่เมื่อกี้หายไปซะเฉยๆ
ระหว่างที่กำลังเดินตามหลังพวกฟ้าไป รินก็หยุดตัวผมไว้ ผมหันไปมองริน"มีอะไรหรอ" "เอกจะไปไหนล่ะที่เอกอยู่ตรงนี้นะ" ผมค่อนค่างงง(ปวดเฮดอย่างแรง)
"แต่ฟ้ากับพี่อรุณเค้า.." ผมพูดแล้วหันไปมองทางที่ฟ้านั่ง "อ๋อ" "ก็รินกับฟ้าตกลงกันว่าจะให้เอกนั่งกับรินค่ะ"(อะไรกัน) แล้วรินก็จับแขนผมลง
"อ๊ะ นั่งตรงนี้ค่ะ"
พอเริ่มไปซักพัก เข้าช่วงโฆษณาเริ่มมีแสงไฟหน่อยๆ ผมหันไปมองหน้าริน แต่ทว่าเธอหลับไปแล้ว "อ่าว หลับไปแล้วแฮะ"ผมคิด ผมคิดว่าจะปลุกเธอแต่ไม่รู้จะทำดีไหม
ผมมองดูเธอไปซักพัก เธอก็ลืมตาขึ้นมาพอดี"เอกจะทำอะไรค่ะ" "ปล่าวๆ"ใจผมในตอนนั้นมันเต้นรัว "พอดีห็นรินหลับเลยคิดว่าจะปลุกน่ะ" "เหรอค่ะ"
"ไม่คิดจะทำอย่างอื่นแน่นะค่ะ" "หา!!"คำพูดรินทำเอาผมถึงกับสะดุ้ง "ป...ปล่าวๆจริงๆ" ผมดูเหมือนจะพูดดังไป คนแถวรอบๆทำท่าจะหันมามอง
จนผมต้องเงียบไปซักพัก "แต่ถ้าเป็นเอกรินก็ไม่ว่าอะไรนะ" ผมหันไปมองเธอ "ล่อเล่นน่า"รินพูดแล้วแล่บลิ้น ตัวผมตอนนั้นไม่สนใจว่าหนังจะเป็นยังไง
ผมได้แต่นั่งเหม่ออยู่อย่างนั้น
สักพักหลังจากดูหนัง ผมก็มาอยู่หน้าห้าง (ตอนนั้นประมาณบ่าย3โมง) พวกฟ้ากับรินก็กลับกันไปแล้ว ผมเลยยืนรอรถเมล์
ในใจผมตอนนี้มันเริ่มจะสับสนเข้าไปทุกที ไม่รู้ว่าจะทำยังไง ผมยืนคิดไปจนรถเมล์แดงมา
พอระหว่างที่นั่งไปบนรถ ผมลองเอากระเป๋าขึ้นมา พวงกุญแจรูปเด็กผู้หญิง... .. . "ริน"ผมคิด หน้าเธอก็ผุดขึ้มมาข้างใน
ผมเอามือกำพวงกุญแจเอาไว้ ทำไมตัวผมถึงเป็นแบบนี้นะ "ก็แค่พวงกุญแจล่ะน่า...."ผมคิด แล้วผมก็นั่งมองวิวข้างทางไปซักพัก
แล้วสักพักรถมันก็วิ่งผ่านป้ายที่ผมต้องลง(พูดง่ายๆก็นั่งเลยอ่ะนะ) ผมรู้สึกตัวแล้วรีบลุกจะกดออดแล้วป้ายข้างหน้าก็อู่แล้วอ่ะ
ผมเลยต้องทำใจนั่งลงต่อ (ก็เลยแล้วนิ- -") แล้วผมก็ต้องวิ่งจากอู่จนถึงบ้าน(เหนื่อยสุดๆ)
ระหว่างทางผมหยุดลงไปดูที่คลองข้างทางแล้วผมก็หยิบพวงกุญแจขึ้นมา แล้วขว้างลงน้ำ ในตอนนั้นผมไม่รู้ว่าตัวเองคิดบ้าอะไร
ผมมองดูซักพักแล้ว รีบวิ่งกลับบ้านระหว่างที่วิ่งไป ในใจผมมันคิดแต่ว่า... "ริน ริน.." "ริน.." "...." แล้วผมก็หยุด ใจผมตอนนี้มันเต้นแรงแทบจะระเบิด
"นี่เราทำอะไรลงไป"ผมคิด แล้วผมก็วิ่งกลับไปที่ที่ขว้างพวงกุญแจลงไป ผมวางกระเป๋าลง แล้วกระโดดลงไปในคลอง
ผมพยายามลองดำดูแล้วแต่หามันไม่เจอ สักพักก็มีเสียงนึงเรียกผม "เฮ้ หนู" ผมมองไปตามเสียง เห็นลุงคนนึงโบกมือมาทางผม
"ไปทำอะไรล่ะนั่น" ผมว่ายไปไกล้ๆลุงแก "หาของอ่ะครับ" "นี่รึปล่าว"ลุงเอามือหยิบของในกระชอนของแกออกมา
พวงกุญแจรูปเด็กผู้หญิง ใจผมตอนนั้นแทบจะระเบิดออกมา"ใช่ครับ" ผมยกมือขอบคุณคุณลุงเค้า แล้วรีบกำพวงกุญแจไว้
ลุงจ้องผมอยู่ซักพักแล้วแกก็ถามผม "ของสำคัญมากหรอ" "ครับ" "มีเพื่อนเค้าให้มาน่ะครับ" "แล้วทำไมถึงได้ทำตกลงคลองซ่ะล่ะ"
"เอ่อ..."ผมเริ่มกระอักกระอ่วม ไม่รู้จะพูดไงดี "ครับ..."ผมได้แต่เงียบ แล้วลุงก็เอามือมาตบบ่าผมเบาๆ "รู้มั้ยของบางอย่างน่ะเราจะรู้คุณค่าของมันเมื่อสูญหาย"
"แต่ของที่เรารู้สึกถึงคุณค่าของมันอยู่แล้วน่ะ ไม่ต้องไม่ทำให้มันหายไปหรอก" "ครับ.."
ไม่รู้ทำไม่คำพูดของลุงในตอนนั้น ช่างตรงกับตัวผมเหลือเกิน
...
เดี๊ยว นานๆ ต่อทีนะครับ มัน เยอะ
